susa | literatur emailuak | literaturaren zubitegia | euskarari ekarriak | armiarma | klasikoak | aldizkarien gordailua | basquepoetry | ipuina.eus | ganbila.eus

« Ipuinen magia | Poesia zertan den »

Zorion perfektua / Anjel Lertxundi / Alberdania, 2002

Zorion perfektua Ana Unanue / Aizu!, 2003-03

Istorioa: Hamasei urteko neska bat atentatu baten lekuko izan da. Neska horrek berak egingo du, urte batzuk geroago, atentatuaren ondoren bizitako 24 orduen kronika; egun hartako gertaeren haritik, neskatilaren barne hausturak eta gogoetak ezagutuko ditu irakurleak.

Emaitza: Zorion perfektua nobela morala dela esan dute Alberdaniakoek, eta halaxe da, egileak etika jakin bat aldarrikatzen baitu narrazioan. Gure egunkarietan orriak eta orriak hartu arren, eleberri gutxi eman duen gai bati heltzen dio oriotarrak, perspektiba konprometitu batetik heldu ere. Lertxundi ez da ez biktimaren ez hiltzailearen tokian jarri; lekuko bat asmatzen du —atentatua ikusi eta isilik gelditzen dena, isiltzeko esaten diotena—, agerira ekarri nahi duelako bere ustez indarkeriak euskal gizartean eragin duen desintegrazio morala, hilketa politikoen aurrean zenbaitek erakusten duten (dugun?) epelkeria. Egilea gutaz ari da, kargu hartzen digu bonbardaketa mediatikoa alde honetatik bizi dugunoi, eta bere gogoetak ausartak eta aintzat hartzekoak dira, hain zuzen ere, alde beretik eta sentiberatasun handiz eginak daudelako.

Itzalak: Esan beharrekoa neskatila protagonistaren perspektibatik esaten saiatzen da egilea, baina ez du beti lortzen, batzuetan ozenegi entzuten dugulako Lertxundiren beraren ahotsa.

Esaldia: “Kontzientziarik ez bagenu, animalia huts ginateke, zorion perfektu halako baten jabe”.