susa | literatur emailuak | literaturaren zubitegia | euskarari ekarriak | armiarma | klasikoak | aldizkarien gordailua | basquepoetry | ipuina.eus | ganbila.eus

« Idazlea, irakurle | Familia baten sigi-sagak »

Argiaren erreinua / Joseba Lozano / Alberdania, 2011

Konspirazio mundiala Javier Rojo / El Correo, 2012-02-04

Joseba Lozanok badaki zer den idaztea, eta, bere curriculumari begiratuz gero, literaturak nola funtzionatzen duen ere ondo kontrolatzen duela ematen du, besteak beste Idazle Eskolan irakasle ibilia baita. Literaturaren alorrean aurrera eraman dituen lanak, ordea, ez dira oso ugariak izan, ipuingintzan egindako saio batzuk alde batera utzita Argiaren erreinua izenburuko nobela hau argitara ematen duen lehenengo lana da-eta. Liburu hau irakurtzen hasten den irakurleak nobela beltz batekin topatu dela pentsatuko du. Izan ere, hilketa misteriotsu batzuk badaude, eta ikerketan aritzen den polizia bat ere agertzen zaigu. Polizia profesional ona da, baina irakurleak berehala hartzen dio susmoa bere bizitza pribatua ez dela oso orekatua. Gure artean idatzitako nobela beltza izateko, bitxikeria bat aurkezten du istorio honek: Txekian kontatutako gertakariak kontatzen dira, eta pertsonaiak ere hangoak dira. Argumentuaren aldetik, beraz, zerikusirik ez Euskal Herriarekin, eta urruntasun honek, lehenengo momentuetan behintzat, balio du istorioari sinesgarritasuna emateko. Izan ere, gure herria txikiegia litzateke gertakari batzuk oharkabean pasatzeko.

Hasieran, beraz, nobela beltza dugu, iluna, sufrimenduaz markatutako pertsonaia batzuek protagonizatzen dutena: Jan Voget poliziak eta Anna Rejsek ikertzaile afizionatuak (hemen ere ikertzaile afizionatua agertu behar) bideratzen dute ikerketa eta, ikerketarekin batera, argumentua. Eta ikertzaileez gainera, jakina, ikertu behar dituzten krimen lazgarriak daude, emakume batzuk agertu baitira hilda mutilazio markekin.

Dena dela, liburuaren erdialdean argumentuak bira ikusgarria egiten du eta ezkutuan dagoen mundu mailako konspirazio batekin egingo dugu topo. Orduan beste pertsonaia batek, Fran izenekoak, hartzen du Jan Vogetek zuen protagonismoa. Momentu horretatik aurrera, liburuak nobela beltza izateari uzten dio eta esoterismoan eta sekta gnostiko batean ardaztutako istorio baten aurrean gaudela ikusiko dugu. Pertsonaien izaera konfliktiboan oinarritutako nobela beltza alde batera utzita, mundua konkistatu nahi duen sekta baten aurkako borroka kontatzen duen abentura efektista izatera pasatzen da liburua, oso sinesgarria ez dena, hain boteretsua izanik inolako laguntzarik ez duten pertsonaia arruntek deuseztatzea lortu nahi badute. Eta jakin-mina amaiera arte mantendu arren, aldaketa horrekin hasierako interesa galtzen du liburuak.