susa | literatur emailuak | literaturaren zubitegia | euskarari ekarriak | armiarma | klasikoak | aldizkarien gordailua | basquepoetry | ipuina.eus | ganbila.eus

« Beste Dekamerone tipi bat | Urrezko pipiten bila »

Zamaontzia / Iñigo Aranbarri / Susa, 2011

Zamaontzia I.E. / Aizu!, 2011-11

Zamaontzia Iñigo Aranbarriren hirugarren nobela da, kontakizun asaldagarria, non gatazkan sartzen diren abandonuaren atsekabea, laguntasunaren babesa, doilorkeriaren destaina. Asaldagarria, abandonua, atsekabea, doilorkeria, destaina… liburuaren atzeko aldean ageri den azalpenean gehiago dira hitz ilun eta gogorrak gozoak baino. Nobela bera ere halakoa da. Distantziatik idatzita egon arren, Nerea protagonistak bere ikuspuntutik idazten dio aitari hamabost urte atzerago gertatutakoari buruz; badirudi denborak ez dituela erabat sendatu edo ahantzarazi orduan sortutako zauriak. Hogeita zortzi urteko emakumeak hamahiru urteko alaba abandonatu izana leporatzen dio aitari, baina ez da bera abandonatu bakarra. Nerearen aitona Mateo ere amaren magaletik erauzi zuten, behar ez zuen lekuan eta garaian jaio zelako; Edwin marinela, berriz, Abrako portuan geratu den zamaontziaren armadoreak abandonatu du, eta herritarrek arbuiatu.

Laguntasunaren babesa, hori ere aipatzen du liburuaren atzealdeko iruzkinak. Baina hortik gutxi du Aranbarriren istorioak, izatekotan ere, abandonuaren ondorioz eragindako triskantza emozionalak konpondu nahi dituenaren ondorioa besterik ez da. Giza portaeraren ikuspuntu ezkorra Aranbarrik erakusten diguna. Hala ere, gustura irakurtzen den nobela da, neurri handi batean, idazlearen prosa eder eta aberatsari esker.