« Giza txorimaloak | Unibertsoa eskuan »

Gulliverren lokarriak / Xabi Borda / Elkar, 2009

Poesia-metodoa Felipe Juaristi / El Diario Vasco, 2009-10-23

Xabi Bordaren bigarren poema liburua da. Lehenak Birika zatiak izenburua zuen eta baziren, han, poema gogoangarriak: “Udazken honek / ez dakar hostoen jaustea / ez dakartza gaztainak lurrera / bide bazterretan ez dago ezer / birika zati batzuk besterik”. Udazkena da, eta poemaz gogoratu naiz, bere ezezkortasun eta guzti.

Bigarren liburua da, poesiarenean, Xabi Bordaren hau: Gulliverren lokarriak. Liburu freskoa da, jostaria, baina horrek esan nahi du, justu kontrako itxura hartzen duelako, oso liburu landua dela. Irudiak indartsuak dira: “zeruari zorua hautsita gainera zatozkigun hodeiak”, “hire irribarrea bai dela / masail batetik bestera doan funanbulua”, “gorputz honetan hildakoak dabiltza / hemen jaio ziren hemen bizi dira”, “etxerakoan ahaztu egingo zitzaidan / gauari korapiloa egin / eta kontainerrera botatzea”, besteak beste.

Izenburua Gulliverren zordun denez, pentsatzekoa da badela nolabaiteko harremanik pertsonaia literario haren eta liburu honetan ageri gordean dabilen pertsonaiaren artean. Batetik harridura esango nuke, inguruan denari so egiteko modua, dena berria balitz edo dena berria izateko zorian balitz bezala. Berria denak izua sortzen du, berria izateari uzten dion arte bederen. Geroztik, zaharra da eta zaharra denak ez du jakin-minik pizten. Beraz, behin eta berriro hasi beharra dago, behin eta berriro uharte batetik joateko beharra dago, ez norberak barruan duena kanporatzeko, munduak erakusten duenaz jabetzeko baizik. “Udazkenaren kalkulurako metodoa” poeman dioen bezala. “eredu honekin udazkenaren nondik norakoa / hodei beltzen geometria / aterkien diametroak kalkulatuko ditinagu”.