« Mendekoaren tragedia (mendez mendetako mendekoaren mendekua) | Maiteminduen ildoan »

Jomeiniren paradisuan / Xabier Gereño / Xabier Gereño, 1988

Jomeiniren paradisuan Dabid Zuazalde / Argia, 1988-03-27

Sekula egin behar ez genukeen pekatu larria burutu dugu hemen eta aitortuko: liburua irakurri gabe ari gara komentatzen. Izan ere, beldur bait ginen irakurriz gero ez zitzaigula gustatuko eta gezurretan ibili zale horietakoak ez garenez esan egin behar. Bainan, bestetik, ez genuen Xabier Gereño gehiago mindu nahi, nahikoa minbera bait dabil lehenago ere: hori erakusten dute, besteak beste, bere azken adierazpenak, eta badakigu gure aurreko hark —Xabier Mendigurenek, alegia orriotan “Gadafi hiltzeko agindua” —konturatuko zineten behintzat gaien gaurkotasuna usaintzeko dohai aparta duela— nobelari astindu bat eman zionean oso mindu zela Gereño.

Guk geuretik sortu beharrean, beraz, kopia ditzagun Gereñok berak bere promozioko orrian jarritako zenbait pasarte:

“Xabier Gereñok idatzitako nobela hau ebasiozkoa dugu, akzio eta misteriozko jeneroan, irakurlego zabal bati eskainia”.

“Literatur mota horreri dagokionez, idazkera bizia eta atsegina du, helburu nagusia irakurleari denbora pasa entretenigarria eskaintzea delarik”.

“Liburu hau da Xabier Gereñok argitaratu duen 46.garrena, eta kontutan badugu 1987 urtean bere liburuetatik 62.000 aletik gora saldu direla, idazle hori dugu euskaraz liburu gehien idatzi duena eta gehien irakurtzen dena”.

Guk ez diogu hortik ezer kenduko. Aitzitik, zorion beroenak eman behar. Baina nork bere buruari horrelako loreak bota beharra ere… triste samarra da gero. Gogora ekarri digu nola “kantaora” eta “bailaora” espainolak “ni naiz onena, ni politena…” esaka aritzen diren, eta denbora pasa ahala ximurrago egon arren segi leloa errepikatzen.

Dena dela, gure gomendioen beharrik ez izan arren —ezin da ahaztu aspalditik ari dela euskararen alde lanean gizon hau—, zorterik onena opa diogu liburu honekin ere. Gaizki esanak barkatu eta besteak zakuan sartu.