Denbora aleak / Karlos Linazasoro / Pamiela, 2005

Izatea eta amodioa Javier Rojo / El Correo, 2005-12-28

Karlos Linazasorok poesiaren arloan eskaini duen azken literatur emaitzak “Denbora aleak” du izenburu. Liburu txikia da, ia ez baita berrogeita hamar orrialdetatik pasatzen, baina hau ez da eragozpena bertan idazlea kezkatzen duten gai gehienak agertzeko. Lehenengo eta behin, esan daiteke idazleak izatearen arazoari aurre egin nahi diola, existentzia hutsa nahikoa ez balitz bezala, existentzia hau osoago eta beteago egingo lukeenaren bila baitabil. Existentzia perfektuago hori naturalezan eta maitasunean aurkitzen du. Izan ere, liburu honetan agertzen diren poema asko eta asko, gehienak ez esateagatik, poesian ohizkoak diren gai hauen inguruan harilkatzen dira. Norberaren izatea kamutsa da, non ez den maitalearen presentzia hurbil sentitzen. Eta halako sentimen duen armonian, naturalezaren agerpenarekin ere egiten dugu topo. Bestaldetik, denboraren presentziak ere garrantzi handia du poesia honetan eta, denboraren presentziarekin batera, heriotza. Idazleak aforismoari dion zaletasuna ezagututa nahiko normala denez, paradoxa du lagun, eta aspaldiko hitz joko barrokoak berriturik ikusten ditugu poema hauetan. Gauzak honela, liburuak “déjà vu” bezala defini litekeen sentsazioa utz dezake batzuetan.