kritiken hemeroteka

7.393 kritika

Azken kritikak

« | »

Belarraren ahoa / Harkaitz Cano / Alberdania, 2004

Aho zorrotza Igor Estankona / Deia, 2005-01-11

Bederatzi gudaontzik osatzen duten hirukiaren erpinean, Amerikak errendaraztera doa Hitler. Holokaustoa ere kontsumatu dela barrundatzen zaigu. De Gaulle neutralizatuta dago eta Londres, menperatuta. Liburuetan ageri diren mendebaldeko lider aliatu handiak ez ziren euren merituz gerra irabazteko gai izan —kontrakoa frogatzeko dago oraindik—. Baina “Belarraren ahoa” ez da gerta zitekeenaren gainean eraiki. Hasiera-hasieratik dauka amets puntu bat istorio itxuragabe honek. Eta historia sinesgaitzaren testigu, Olivier migrante zahar eta pobrea jarri du Canok, New Yorkera modurik harrigarrienean iritsia. Ez dizkizuet tripak guztiak kontatuko, ordea.

Harkaitz Canok “Beluna jazz” eta “Pasaia blues”en gainetik salto egin du beste behin, eta harako “Telefono kaiolatua” eta “Bizkarrean tatuaturiko mapak” haien lurraldera itzuli da. Beste behin egin duela diogu, kronologia buru-gogorra delako eta ezin hitz egin dezakegulako lehengo garaiaz edo oraingoaz. Canoren ibilbide narratiboan bi estiloak nahasten dira, zehatz eraginez gero momentu batez ura eta olioa nahasten diren gisan. Literaturaren Zubitegiak ondo baino hobeto bereizten ditu bere lanak, eta bide batez frogatu narrazio luzea dela iruditu zaigun “Belarraren ahoa” hala dela izan, hari zehatzik ez zuten beste liburu ameslari haien anaia hazitxoa.

Idatziko zuela uste genuen nobela dentsoa arbuiatu eta jokora bueltatu da berriro idazlea. Hustasun sentipen arin bat sumatu dugu harrapada bakarrean liburua bukatu dugunean. Gurea baino ez zen irudikapena nola beteko du, ostera, idazleak! Artean zentzuak ere ez du astirik izan subkontzienteari ohartarazteko Cano erdi-futuristaren aurrean gaudela beste behin: maleta marroi bat Samotraziako Garaipena baino ederragoa izan daiteke.

Dinamismoa, zehaztasuna ekidin gura duen hizkera arina, libre haizatzen diren irudiak, horra liburuaren ezaugarrietako batzuk. Horrela, bada, itsasontziak, idazteko makinak, etxeorratzak ageri dira eta gizakiaren askatasun egarria bezain zaharrak dirudite donostiarraren irudimenak marrazten dituenean. Zapalduen egonarria deskribatzen digu. Jazarritakoari betidanik eskatu izan zaiona opatzen zaio hemen: errukia eta karitatea, Olivier aguretua idazmakina bat erostera jaisten denean New Yorkeko kaleak bustitzen dituen ghettoaren tristeziaz gain.

Azken kritikak

Fakirraren ahotsa
Harkaitz Cano

Untz Ohe

Miñan
Amets Arzallus Antia

Irati Majuelo

Hiru gutun Iruñetik
Patxi Zubizarreta

Amaia Serrano Mariezkurrena

Poesia kaiera
Louis Aragon

Igor Estankona

Poesia kaiera
Louis Aragon

Javier Rojo

Goldsmithen ikaslea
Joxean Agirre

Txema Arinas

Poesia kaiera
John Berger

Igor Estankona

Zorioneko familia
Iñaki Irasizabal

Aiora Sampedro

Poesia kaiera
John Berger

Joannes Jauregi

Hondarrak
Ruben Sanchez Bakaikoa

Iratxe Esparza

Irautera
Castillo Suarez

Alex Uriarte

Isiltasunaren itsasargia
Ibon Martin

Javier Rojo

Hezurren erretura
Miren Agur Meabe

Alaitz Andreu

Munduko tokirik ederrena
Iñigo Aranbarri

Hektor Rodriguez

Artxiboa

Azaroa 2019

Urria 2019

Iraila 2019

Abuztua 2019

Uztaila 2019

Ekaina 2019

Maiatza 2019

Apirila 2019

Martxoa 2019

Otsaila 2019

Urtarrila 2019

Abendua 2018

Hedabideak