susa | literatur emailuak | literaturaren zubitegia | euskarari ekarriak | armiarma | klasikoak | aldizkarien gordailua | basquepoetry | ipuina.eus | ganbila.eus

« Betizuaren kolore berriak | Tsar gorria »

Pasio hutsa / Annie Ernaux (Joseba Urteaga) / Igela, 2002

Koaderno pertsonala Igor Estankona / Deia, 2003-02-11

Igela argitaletxe nafarraren itzulpenekin literatura moderno, bizi eta kalitatezkoa irakurtzeko aukera daukagu ia beti. Ia beti diogu, liburu batzuk beste batzuk baino mamitsuagoak izaten direlako. Ez naiz ari irakurlearen gustuaz soilik, baizik eta bilduma bateko tituluen artean batzuek izan dezaketen pisuaz, beste batzuekin alderatuz gero. Annie Ernauxen “Pasio hutsa”k izan ditzakeen kualitateak ahaztu barik (tabuaz hitz egin, emozioak beldur barik erakutsi e.a.) ez zaigu iruditzen irakurlea “beteta” uzteko behar diren elementuak biltzen dituenik.

Liburua motel hasten da eta halantxe bukatzen da, bukatu ere. Erritmo arazoa baino gehiago zeresan arazoa dela ematen du. Ezinezko maitasun batek utzitako zuloa beti da sakona eta hemen sakonagoa eta ilunagoa da oraindik, idazketa guztia deusezteraino. Obsesio bat bizitzen ari garenean horixe da gertatzen zaiguna, seguruenik. Alde horretatik ausarta eta interesgarria da liburua. Hala ere, unatu egiten du askotan.

Liburuaren erdi-inguruan kontaketa berpiztu egiten da apur bat. Protagonistak Firenzera egiten duen bidaia baten ostean gertatzen da hori. Etxetik urrun konturatzen da pasio huts edo maitasun alferreko hori deika daukan zeozer dela eta bizitzeko beharrezkoa bihurtu zaiola. Aipatutako bidaia horren ostean datoz lerrorik gogoangarrienak, batez ere itzulerak bigarren gauza bat baieztatzen duelako: ez dagoela zereginik, etorkizun bako bikote bat direla. Protagonista lotsorra bere bizitza propioa berreskuratzen ahalegintzen da nahiz eta jadanik maitalearen irudiak inguru guztia kutsatuta eduki. Kontaketa berriro itzultzen da, ordea, hasierako puntura: ondorio garbirik gabeko bakarrizketara.

Autoreak berak aitortzen du bere helburua ez zela beste mundukoa: “Neuk bakarrik uler dezakedan idazkeraz zirriborratutako orrion aurrean pentsa dezaket oraindik ere testu hau pribatua dela, inolako ondoriorik gabeko umekeria ia”. Guk ez genuke hain gordin esango; lehen esan dugu pasarte ederrak ere badaudela. Baina ez datorkigu txarto idazleak berak onartzea gehiegi landu gabeko eguneroko bat dela “Pasio hutsa”.

Bilduma bateko liburuek, beraz, ez dute zertan pisu berbera izan. Annie Ernauxen ahalegin hau arina iruditu zaigu. Arinegia, egia esan.