Malentxo alargun / Antonio Maria Labaien / Auspoa, 1962

Malentxo alargun Luis Mitxelena / Egan, 1962

Labayen jauna eraberritzeko gogoz euskal teatroan agertu zenez gero, eta aspalditxo agertu zen, hemen bere lanen berri laburrean ikus daitekeenez, ez du hutsik utzi aurreneko hartan hartu zuen leku jasoa. Patxadan, itobeharrezko presarik gabe, aurrera darama hasieran hartu zuen asmoa, gero eta trebeago, gero eta maixuago. Ez die berritasunei ez berrikeriei muzin egiten, baina ez du uste haize berriei atea zabal-zabalik irekitzeaz gehiegizko irabazirik izango genukeenik. Leialki dabilkio ondotik atzoko teatroari, atzokoa ez ezik, gaurkoa eta betikoa ere delakoan. Ez dabil oker, noski.

Komeria hau, Malentxo alargun, nere iritziak ezer balio badu, ondu dituenetarik onenetakoa dugu, seguru asko. Malen gaztea, bihozpera, xaloa eta xaloa bezain maliziarik gabea eta haren inguruan dabiltzan gizon-emakumeak, Petra koinata, inudea, Xalbador tratalaria, Don Bitor ardi itxurako otso bilbotarra, eta enparauak, bizi bizirik ezartzen dizkigu begien aurrean, nork bere opilari ikatza eraman beharrean ahaleginean ari direla. Eta azkeneko kezkak eta kopeta ilunak irriparre bihurtzen dira, gainera zetorkigun ekaitza, Artzai-sinfoniakoaren modura, ez baita uda erdiko hodei trumoitsu baten eraso laburra baizik izan.

Egingo nuke antzeztoki batean ikusteko gogoa sortuko zaiola, neroni gertatu zaidanaren arabera, komeria hau irakurri duen edozeini.