kritiken hemeroteka

7.850 kritika

Azken kritikak

« | »

Olga / Maria Dolors Salat (Maria Jesus Iartza Martiarena) / Hiria, 2002

“Olga” edo hiesak eroaten dizkigun lagunen epopeia Karlos del Olmo / Euskaldunon Egunkaria, 2002-06-29

Hiesak egunero maltzur eta isil
eroaten dizkigun heroi anonimo guztiei.

Maria Jesus Iartza Martiarenak Hiria argitaletxerako euskaratu digun Olga nobela ezari-ezarian igaro liteke, ia oharkabean, Euskal Herriko literatur uholde txikiak itorik. Eta penagarria litzateke. Zinez. Literaturan, zorionez, denak idazle ospetsu eta handiak ez direlako. Literaturan, eskerrak, obra guztiak ez direlako lau haizetara zabaltzen direnetakoak. Literaturan, fortunaz, denak heroi handiak ez direlako. Egile guztiek irteten ez dutelako telebistako solasaldietan, elkarrizketa liburuetan edo periodikoetako orrialde handietan. Baina, halere, handiak dira txikitasunean. Eguneroko tragedia txikien larria letra gai bilakatuta irakurlearen bihotza hunkitzeko ahala eta eskua dituztelako.

Badira, izan, idazle xumeak. Bai. Lan xumeak. Izan ere. Heroi txikiak. Jakina. Tragedia txiki bezain izugarriak beren arruntasunean, beren txikitasunean, beren egunerokotasunean. Olga eleberrian horrelakoak topatuko ditugu. Egunero ezkutatzen edo ezikusi egiten ahalegintzen garen errealitate gordin eta mingarriak. Gizartean gustura egon ez eta drogaren bidetik abiatuta, hiesaren hatzapar hiltzaileetara heltzen diren giza seme-alaba arrunt eta xeheak baino ez ditugu topatuko drama nobelatu honetan, inoiz ere pastoral bilakatuko ez den sujet honetan. Baina horrelakoxe gizakiekin gomutatzea ezinbesteko dugu gizateriak aurrera egingo badu.

Maiteminik senti ote dezake drogaren tragedia anaiaren haragietan ezagutu duen mutil batek hiesak jota dagoen neska batekin? Gaixotasunaren jakinaren gainean dagoela, guztiz jakitun dela? Eta halako zorigaitzekoarekin bizitzen jarri? Bizitza partitu? Beren harremana arriskutsua dela jakin ez ezik, iraungi data albora ezinezkoa jarrita duela ondo mamituta ere duela?

Erraza da horrelako gaiak hizpidera ekarri orduko sentimendu samurregietan behera labaintzea eta amiltzea. Baina M. Dolors Salat i Torras idazleak katalanez erdituriko eleberri hau; txikia eta, itxuraz, erraza izan arren; ez dabil bide erraz horietatik. Egiatasuna bilatzen du. Egiatasun horrek mina eta etsipena ekar ditzakeen arren. Idazlea osasun laguntzaile tekniko moduan jarduna da hainbat urtean. Psikologian diplomatua izanik, bizitzaren kolpe latzak jasandakoen ondoan lortu ditu liburuetarako lehengaiak, bizigaiak eta… herio gaiak. 1994. urtean Don.na saria eskuratu zuen Katalunian. Dolors-ek dioenez, “Ez da gorputz liraina edota kultura handia dutenena soilik bizitzaz eta maitasunaz gozatzeko pribilegioa. Bizitzarik okerrenean, ilunean ere, argi izpiak, poesia zatiak eta maitasun uholdeak aurki ditzakegu”. Beude esanok!

Zulo sakonaren beltzetik gora begiratzerakoan argiak, irteerak, urrun baino urrunago dirudi. Baina, bestalde, iluntasunean, argi izpirik meheenak ere argi handia egin dezake. Idazleari nabarmen igartzen zaio hurbil-hurbil izan dituela marjinatuak eta horien familiak. Esperantzarik gabekoen zakartasuna eta adiskidetasun hautsiezina. Horrelako bizigaiak esku artean darabiltzanak, azkenik, Heriok eroandako bakoitzaren galera holokausto moduan bizitzen du.

Nobela egituraz oso klasikoa da. Klasikoegia, beharbada. M. Jesus Iartza itzultzaileak sarreran dioen moduan, eskailera mekanikoaren antzera azkeneko maila garratzeraino eroaten zaituelako. Zuk gura zein gura ez. Bidaia honetan Itaka heriotza bera da. Azken geltokia burdinbidearen amaiera hutsa. Geltoki deslai eta abandonatua. Beraz, ustekabekorik ez. Benetako mentura, askotan legez, bidaia bera da. Baina joanaldi horretan asebetetasunetik ezerezera abiatuko dira dohakabeak. Dena edukitzetik ezer ez izateraino helduko direla jabetuta. Bidaian protagonistak irabaziz adina galduz doaz: maitearekin egotearen pozak maite gaixotuaren destaina izaten du ordain; sexuaren pozaldiak haragi gaixo eta zimelaren ustela; amodioaren interesik gabeziak eta eskuzabaltasunak amaiera jakina duenaren lasaitasun eta berekoitasun etsia; norbera osotoro emateak bestearen uzkurtasun mindua… Baina, ezin bestela jazo, heriotzak, halaz ere, igali emango du. Zer eta maitasun poema bat. Zertzuk eta ezerk ezaba ezin ditzakeen gogorakizunak. Eleberriko azken poemak dioenez, “nahi eta ezin dudanaren artean”. Hortxe dago koska!

Liburuan han-hemenka akatsen bat edo beste agertzeak ez du lausotu behar lanari darion heriozko bizitasuna. Bere burua beste jabetzarik ez duenak zer du oparirik handiena eta bere burua osorik eta muga barik besteri ematea! Horra heroi txikien handia. Ohituz joan beharko dugu: hiesak jotakoak, tratu txarrak jasandakoak, drogazaleak, espetxeratuak, deserriratuak…; gure desberdinak izango ditugu gero eta sarriago auzokide, haiekin bizitzera eginez joan behar dugu, inoizko batean geu ere talde marjinatu haietako batekoa izan gaitezkeelako. Dagoeneko halakoxeak ez bagara, izan ere.

Azken kritikak

Sortaldekoak
Hedoi Etxarte

Asier Urkiza

Dama
Jon Gerediaga

Nagore Fernandez

Bihotz-begietan
Xabier Lizardi

Igor Estankona

Argiantza
Pello Lizarralde

Jon Martin-Etxebeste

Taxiak ez dira inoiz gelditzen
Xabier Montoia

Txema Arinas

Eskuan beti zerbait
Maialen Berasategi Catalan

Irati Majuelo

Empar Pineda Erdozia: gorputzak hala eskatua
Kattalin Miner

Ainhoa Aldazabal Gallastegui

Zeruko belardiak
John Steinbeck

Hasier Rekondo

Arkanbele kantak
Mikel Taberna

Mikel Asurmendi

Urpean murgildu
Lidia Txukovskaia

Nagore Fernandez

Bertute txikiak
Natalia Ginzburg

Asier Urkiza

Algara mutilatuak
Ane Labaka Mayoz

Maitane Legarreta Etxezarreta

Haragi hosto
Juan Ramon Makuso

Jose Luis Padron

112 poema biziari hegalak jartzeko
Begoña Abad de la Parte

Ainhoa Aldazabal Gallastegui

Artxiboa

Urria 2021

Iraila 2021

Abuztua 2021

Uztaila 2021

Ekaina 2021

Maiatza 2021

Apirila 2021

Martxoa 2021

Otsaila 2021

Urtarrila 2021

Abendua 2020

Azaroa 2020

Hedabideak