kritiken hemeroteka

7.634 kritika

Azken kritikak

« | »

Olga / Maria Dolors Salat (Maria Jesus Iartza Martiarena) / Hiria, 2002

“Olga” edo hiesak eroaten dizkigun lagunen epopeia Karlos del Olmo / Euskaldunon Egunkaria, 2002-06-29

Hiesak egunero maltzur eta isil
eroaten dizkigun heroi anonimo guztiei.

Maria Jesus Iartza Martiarenak Hiria argitaletxerako euskaratu digun Olga nobela ezari-ezarian igaro liteke, ia oharkabean, Euskal Herriko literatur uholde txikiak itorik. Eta penagarria litzateke. Zinez. Literaturan, zorionez, denak idazle ospetsu eta handiak ez direlako. Literaturan, eskerrak, obra guztiak ez direlako lau haizetara zabaltzen direnetakoak. Literaturan, fortunaz, denak heroi handiak ez direlako. Egile guztiek irteten ez dutelako telebistako solasaldietan, elkarrizketa liburuetan edo periodikoetako orrialde handietan. Baina, halere, handiak dira txikitasunean. Eguneroko tragedia txikien larria letra gai bilakatuta irakurlearen bihotza hunkitzeko ahala eta eskua dituztelako.

Badira, izan, idazle xumeak. Bai. Lan xumeak. Izan ere. Heroi txikiak. Jakina. Tragedia txiki bezain izugarriak beren arruntasunean, beren txikitasunean, beren egunerokotasunean. Olga eleberrian horrelakoak topatuko ditugu. Egunero ezkutatzen edo ezikusi egiten ahalegintzen garen errealitate gordin eta mingarriak. Gizartean gustura egon ez eta drogaren bidetik abiatuta, hiesaren hatzapar hiltzaileetara heltzen diren giza seme-alaba arrunt eta xeheak baino ez ditugu topatuko drama nobelatu honetan, inoiz ere pastoral bilakatuko ez den sujet honetan. Baina horrelakoxe gizakiekin gomutatzea ezinbesteko dugu gizateriak aurrera egingo badu.

Maiteminik senti ote dezake drogaren tragedia anaiaren haragietan ezagutu duen mutil batek hiesak jota dagoen neska batekin? Gaixotasunaren jakinaren gainean dagoela, guztiz jakitun dela? Eta halako zorigaitzekoarekin bizitzen jarri? Bizitza partitu? Beren harremana arriskutsua dela jakin ez ezik, iraungi data albora ezinezkoa jarrita duela ondo mamituta ere duela?

Erraza da horrelako gaiak hizpidera ekarri orduko sentimendu samurregietan behera labaintzea eta amiltzea. Baina M. Dolors Salat i Torras idazleak katalanez erdituriko eleberri hau; txikia eta, itxuraz, erraza izan arren; ez dabil bide erraz horietatik. Egiatasuna bilatzen du. Egiatasun horrek mina eta etsipena ekar ditzakeen arren. Idazlea osasun laguntzaile tekniko moduan jarduna da hainbat urtean. Psikologian diplomatua izanik, bizitzaren kolpe latzak jasandakoen ondoan lortu ditu liburuetarako lehengaiak, bizigaiak eta… herio gaiak. 1994. urtean Don.na saria eskuratu zuen Katalunian. Dolors-ek dioenez, “Ez da gorputz liraina edota kultura handia dutenena soilik bizitzaz eta maitasunaz gozatzeko pribilegioa. Bizitzarik okerrenean, ilunean ere, argi izpiak, poesia zatiak eta maitasun uholdeak aurki ditzakegu”. Beude esanok!

Zulo sakonaren beltzetik gora begiratzerakoan argiak, irteerak, urrun baino urrunago dirudi. Baina, bestalde, iluntasunean, argi izpirik meheenak ere argi handia egin dezake. Idazleari nabarmen igartzen zaio hurbil-hurbil izan dituela marjinatuak eta horien familiak. Esperantzarik gabekoen zakartasuna eta adiskidetasun hautsiezina. Horrelako bizigaiak esku artean darabiltzanak, azkenik, Heriok eroandako bakoitzaren galera holokausto moduan bizitzen du.

Nobela egituraz oso klasikoa da. Klasikoegia, beharbada. M. Jesus Iartza itzultzaileak sarreran dioen moduan, eskailera mekanikoaren antzera azkeneko maila garratzeraino eroaten zaituelako. Zuk gura zein gura ez. Bidaia honetan Itaka heriotza bera da. Azken geltokia burdinbidearen amaiera hutsa. Geltoki deslai eta abandonatua. Beraz, ustekabekorik ez. Benetako mentura, askotan legez, bidaia bera da. Baina joanaldi horretan asebetetasunetik ezerezera abiatuko dira dohakabeak. Dena edukitzetik ezer ez izateraino helduko direla jabetuta. Bidaian protagonistak irabaziz adina galduz doaz: maitearekin egotearen pozak maite gaixotuaren destaina izaten du ordain; sexuaren pozaldiak haragi gaixo eta zimelaren ustela; amodioaren interesik gabeziak eta eskuzabaltasunak amaiera jakina duenaren lasaitasun eta berekoitasun etsia; norbera osotoro emateak bestearen uzkurtasun mindua… Baina, ezin bestela jazo, heriotzak, halaz ere, igali emango du. Zer eta maitasun poema bat. Zertzuk eta ezerk ezaba ezin ditzakeen gogorakizunak. Eleberriko azken poemak dioenez, “nahi eta ezin dudanaren artean”. Hortxe dago koska!

Liburuan han-hemenka akatsen bat edo beste agertzeak ez du lausotu behar lanari darion heriozko bizitasuna. Bere burua beste jabetzarik ez duenak zer du oparirik handiena eta bere burua osorik eta muga barik besteri ematea! Horra heroi txikien handia. Ohituz joan beharko dugu: hiesak jotakoak, tratu txarrak jasandakoak, drogazaleak, espetxeratuak, deserriratuak…; gure desberdinak izango ditugu gero eta sarriago auzokide, haiekin bizitzera eginez joan behar dugu, inoizko batean geu ere talde marjinatu haietako batekoa izan gaitezkeelako. Dagoeneko halakoxeak ez bagara, izan ere.

Azken kritikak

Suak pizten direnean
Mikel Soto

Irati Majuelo

Xala
Cynthia Ozick

Ainhoa Aldazabal Gallastegui

Dendaostekoak
Uxue Alberdi

Ibon Egaña

Poesia, zaurien ukendu
Ainhoa Urien

Javier Rojo

Argiantza
Pello Lizarralde

Mikel Asurmendi

Dendaostekoak
Uxue Alberdi

Arantxa Iturbe

Haize-lekuak
Amaia Telleria

Nagore Fernandez

Sano erradikal
Isabel Diaz

Aiora Sampedro

Dendaostekoak
Uxue Alberdi

Javier Rojo

Larrutik ordaindua
Joseba Lozano

Mikel Asurmendi

Moskito
Igor Estankona

Mikel Urkixo Aierdi

Ene baitan bizi da
Maddi Ane Txoperena

Amaia Alvarez Uria

Dendaostekoak
Uxue Alberdi

Irati Majuelo

Aro beilegia
Lizar Begoña

Hasier Rekondo

Artxiboa

Urria 2020

Iraila 2020

Abuztua 2020

Uztaila 2020

Ekaina 2020

Maiatza 2020

Apirila 2020

Martxoa 2020

Otsaila 2020

Urtarrila 2020

Abendua 2019

Azaroa 2019

Hedabideak