kritiken hemeroteka

7.850 kritika

Azken kritikak

« | »

Hodeien adorea / Yoseba Peña / Susa, 2012

Desberdina Javier Rojo / El Correo, 2012-08-18

Kontuan hartzeko estreinaldia izan du Yoseba Peñak euskal literaturan. Izan ere, Hodeien adorea izenburuko nobela hau bere lehenengo emaitza da alor honetan, eta, gutxienez, nobela desberdina egiten saiatu dela esan daiteke.

Argumentuan polizia-nobela baten aztarnak aurki daitezke, abiapuntuan hilketa bat baitago: Jon izeneko pertsonaiak ikusiko du nola gizon bati ematen dioten jipoi ikaragarria eta hiltzen… eta erasotzaileen artean bere anaia Txefe dagoela susmatuko du. Baina argumentuak halako abiapuntua badu ere, istorioa berehala sakabanatzen da hainbat bidezidorretan, ildo argi bat jarraitu beharrean, sare baten modura zabaltzen baita, egoera horretan plantea litezkeen aukera desberdinak aurkezteko. Denboran atzera eta aurrera egindako jauziak, gertatu direnak eta gerta litezkeenak, nahastu egiten dira halako eran non batzuetan zaila gertatzen baitzaio irakurleari argumentuaren nondik norakoak ondo jarraitzea. Aukeren erakusketa moduan zabaltzen den argumentu hau alde batera utzita, nobela-diskurtsoa antolatzeko hautatu den narratzailea ere nabarmentzen da, narratzailea erasoan hildako gizon hori berori da-eta. Droga trafikatzailea da, eta heriotzaz bestaldetik hitz egiten du egoera honek eskaintzen dion askatasunarekin: argumentu barruan egonda, eta, pertsonaia izan arren, orojakilea izango balitz bezala joka dezake. Beste aldetik, lehenengo pertsonan hitz egiten du baina behin eta berriro bigarren pertsona bat agertzen zaigu bere hitzetan, zeren Joni zuzentzen baitio bere diskurtsoa. Narratzaileak ironikoa izan nahi duen kontaera eskaintzen du, literaturari eta zineari buruzko erreferentziaz jositako testua osatuz. Bere hitzetan testu mota desberdinak nahasten dira. Baina nago idazlea batzuetan testuan gauza gehiegi sartzen saiatu dela, osagai desberdinen nahasketa sortuz, kontaeraren aukerak frogatzen egongo balitz bezala.

Zinikoa eta eszeptikoa da narratzailea, eta gertakariak kokatzen diren hiriaren (Donostiaren) azal ikusgarriaren atzean dagoen barne ustela nabarmentzen saiatzen da. Dena dela, batzuetan narratzaile hau pixka bat inkoherentea dela iruditzen zait, eskaintzen duen ikuspuntua neurri handi batean ez baitagokio bera bezalako bati. Agian idazlearen eskua gehiegi azaltzen da horretan.

Inperfekzioak inperfekzio, Yoseba Peñaren nobela desberdina da eta hori behintzat eskergarria dela iruditu zait.

Azken kritikak

Sortaldekoak
Hedoi Etxarte

Asier Urkiza

Dama
Jon Gerediaga

Nagore Fernandez

Bihotz-begietan
Xabier Lizardi

Igor Estankona

Argiantza
Pello Lizarralde

Jon Martin-Etxebeste

Taxiak ez dira inoiz gelditzen
Xabier Montoia

Txema Arinas

Eskuan beti zerbait
Maialen Berasategi Catalan

Irati Majuelo

Empar Pineda Erdozia: gorputzak hala eskatua
Kattalin Miner

Ainhoa Aldazabal Gallastegui

Zeruko belardiak
John Steinbeck

Hasier Rekondo

Arkanbele kantak
Mikel Taberna

Mikel Asurmendi

Urpean murgildu
Lidia Txukovskaia

Nagore Fernandez

Bertute txikiak
Natalia Ginzburg

Asier Urkiza

Algara mutilatuak
Ane Labaka Mayoz

Maitane Legarreta Etxezarreta

Haragi hosto
Juan Ramon Makuso

Jose Luis Padron

112 poema biziari hegalak jartzeko
Begoña Abad de la Parte

Ainhoa Aldazabal Gallastegui

Artxiboa

Urria 2021

Iraila 2021

Abuztua 2021

Uztaila 2021

Ekaina 2021

Maiatza 2021

Apirila 2021

Martxoa 2021

Otsaila 2021

Urtarrila 2021

Abendua 2020

Azaroa 2020

Hedabideak