Oroimenaren lorratzak / Karlos Santisteban / Alberdania, 2012

Egindako urratsak Juan Ramon Makuso / El Diario Vasco, 2012-05-11

Norberak ematen ditu pausuak. Eta idienak bezala hauek izan daitezke geldoak, baina iraunkorrak. Ez dago zalapartarik. Norberak bere sorkuntza egiten du eta azkenean obra dat gelditzen da. Hau da Karlos Santistebanek egiten duena. Oroimenaren lorratzak, bere azken poema liburua da, eta lehena 1983an argitaratu zen, Hitzak; bidean bai poesia, bai haur eta gazte literaturan liburu asko idatzi ditu.

Oroimenaren lorratzak, Blas de Otero, Bilbo Hiria Nazioarteko III. Poesia Lehiaketa 2010ko edizioa irabazi du. Eta liburuan antzematen da poeta heldu baten ahotsa, bai metaforak eraikitzerako orduan, bai eta hitzen zizelkatze lanean ere. Hitzek aberastasun poetiko baten isla dira, poetak sortu duen lanean. Hizkuntza aberats bat darabil Santistebanek, eta horrek ahots propio bat ematen dio euskal poesian. Ez da ohikoa berak erabiltzen duen hiztegia azken euskal poesigintzan. Beste hiztegi bat topatuko du irakurleak poesia liburu hau irakurtzerakoan, eta hau, eskertzen da. “Hemen dago sagarraren promesa, / gure nortasunaren bai eta eza, / kimera-sortak aiduru dolarean, upel hutsen betekizun, / arbolaren pintzelada gordina ortzadarrean, abentura, / begietako zohardia, / ausardia, / noizbait noranzko argitua, ilbete-aurpegiz: ildo galdua berraurkitua”. Gaiak lantzerako orduan, denbora da Karlos Santistebanek darabilen hausnarra. Joan etorriak egileari ematen dio gogoeta egiteko parada, eta emaitza aberatsa da. Gizakiaren konstruktoa da denbora. “Musu-igeriketa, uhinetan bustia, / larruaren estasia hondorantz, hondorantz, / ozeanoak alai-malkoz beteak, maitasun isuria. / Horra egiazko sentipenen ubera”. Eta irakurlea hunkituko da irakurketa hau egin eta gero.