« Egilea aurkilea izaki | Ongarri hau lurraren hazkurri »

Bere aitaren alaba / Anne Berest (Jon Muñoz) / Alberdania, 2011

Ezkutatzen dena Juan Ramon Makuso / El Diario Vasco, 2011-06-10

Idazten duzu eta pentsatzen duzu, “hau nori interesatuko zaio. Egia esan, ez dut ezer berririk kontatzen. Baina hala ere argitaletxeetara joko dut. Eta argitaletxe batetik, baiezkoa jasotzen dut, argitaratuko didatela. Nire lehen ibilbide literarioaren aurrean aurkitzen naiz”. Bere aitaren alaba, Anne Berest idazle frantziarraren lehen lana dugu, eta 2010eko Frantziako Goncourt sarian finalista izan da. Beharbada, irakurleari, hau harrigarria suerta dakioke, baina literaturaren bidezidorretatik ibiltzen ohitua dagoenarentzat, jada ez da harrituko. Adibide dezente ditugu, nahiz eta hemen ez ditudan zerrendatuko. Idazle frantziarrak eleberri labur bat idatzi du, eta egia esateko ezaugarri honek, historiaren alde jotzen du, tentsio mantentzen laguntzen duelako. Gaia ez da berria, familietan gertatzen diren gorabeherak, ezin ikusiak, liskarrak… du bere abiapuntua, eta hau guztia gertatzen da, batez ere, urtebetetze baten ospakizunaren inguruan, eta Gabonetako Gabon Gauean. Beraz, bai gaia, eta bai bere kokalekuaren aldetik, topiko baten aurrean aurkitzen gara. Liburuaren interesgarritasuna da, idazleak trama nola egituratu duen. Hiru ahizpak dira protagonista, Irene, Charlie eta lan guztian, hirugarren ahizpa, ni narratzaile bat dena. Narratzailean datza, liburuak duen xarma eta indarra. Narratzaile hau da tramaren distira aurrera eramaten duena, amaierarako bera baita, liburu honetan agertzen den historiaren protagonista nagusia, eta hau guztia gauzatzen da testuinguru honetan: narratzaileari ez zaio axola gure gizarte tradizionaleko egitura baten aurka agertzea. Alde horretatik, Anne Beresten lan honetan, beste idazle frantziar baten koloreak ikusi ditugu, hain zuzen, Anna Gavaldarenak. Beste behin, Jon Muñozek, euskarara ekarri digu literatur frantziarra.