« Argi argirik ez,itzal itzalik ere ez | Mundua adierazteko grina »

Harrien lauhazka / Iñigo Aranbarri / Susa, 1998

Sinboloen amaraunean Javier Rojo / El Correo, 1999-03-03

Hasieran poema-liburu honetan irakurleari arreta erakartzen diona idazleak esku artean darabilen sinbolismoa da. Sinbolismo aberatsa, landua, zenbaitetan surrealismotik hurbil dagokeena, abangoardiatik gertu, edonola ere. Baina sinbolismo honek ilundu egiten du poemen edukia. Inpresioak, sentsazioak gelditzen zaizkio irakurleari, tonuak; baina honelako sentsazioak nekez kontzeptualiza litzake ideietan. Honek, bestaldetik, poesiari buruzko galdera orokor batera garamatza: Zer egin behar du poesiak? Bestela adierazten ezinezkoa dena azaldu ala mezua (zein ordea?) izkutatu errekurtso estilistiko-erretorikoen bidez? Poema gehienak ildo horretatik badoaz ere, badaude, dena dela, bestelakoak. Adibidez, anekdota baten gainean oinarriturik narratiboagoak diruditenak, edota euskalduntasunaren inguruan aritzen direnak. Zenbaitetan oroimenaren alde ere egin nahi dela dirudi. Baina hauetan ere ez dira falta sinbolismo landu eta pertsonal horren aztarnak. Poeta honi buruz hermetikoa dela esan izan da eta, nire ustez, arrazoi osoarekin. Izan ere, azkenean irakurleari (ni naizen irakurle honi) zerbait itzuri zaiola iruditzen zaio, aipamenak ilunegiak direla eta, sinboloen amaraunean kateaturik, ezin duela liburuaren muineraino iritsi.