« Bai, bueno, ez dakit | Ludohizkuntza eta beste piztia batzuk »
Dioramak / Patxi Iturregi / Elkar, 2006
Elipsia eta paradoxa Javier Rojo / El Correo, 2006-10-18
Narrazioz beterik datorkigu Patxi Iturregiren liburu hau, “Dioramak” izenburua daukana. Hirurogei narrazio baino gehiago biltzen dira liburu honetan, eta kopuruak berak bertan agertzen diren testuen ezaugarri baten berri ematen digu: narrazio laburrak dira, batzuk oso laburrak, orrialde batekoak, mikroipuinak deitu izan direnekin konpara daitezkeenak. Honelako narrazio txikiek askotan elipsiaren erabilera bortitzaren adibidea erakusten dute, testuetan kontatzen dena eta esan gabe geratzen dena oreka zailean mantentzen baitira, irakurlearen partehartzearen zain. Eta elipsiarekin batera, beste bi ezaugarri nabarmentzen dira honelako istorioetan, paradoxa eta absurdoaren erabilera alegia. Hiru oin hauek, bestaldetik, elkarren eraginpean ikus ditzakegu narrazioetan, azaleko paradoxaren atzean isiltzen den azalpen sakon luzea egon baitaiteke… irakurleak bete behar duen hutsunea narrazioaren hari logikoa eraikitzean datza-eta. Edonola ere, narrazioaren zamaren zati handia irakurlearen gain uzten denean, arrisku baten aurrean dago testua, irakurleak askotan ez baitu euskarri nahikorik hutsune hori betetzeko. Orduan, absurdoaren amildegitik hurbilegi dagoela sentituko du.
Ni, laiko
Markos Zapiain
Aritz Pardina Herrero
Zure bazterrekoak
Cesare Pavese
Asier Urkiza
Termita
Garazi Albizua
Nagore Fernandez
Argazkiaren erabilera
Annie Ernaux
Maialen Sobrino Lopez
Café Mokka
Jabier Muguruza
Mikel Asurmendi
Etxe arrotz hau
Olatz Mitxelena
Irati Majuelo
Basatiak
Maria Reimondez
Ainhoa Aldazabal Gallastegui
Zerua hemen
Oihana Arana
Paloma Rodriguez-Miñambres
Sekularizazioa Euskal Herrian
Joxe Manuel Odriozola
Mikel Asurmendi
Garondoan
Gorka Bereziartua
Asier Urkiza
Mundu guztiak
Ruben Sanchez Bakaikoa
Nagore Fernandez
Kantu leuna
Leila Slimani
Maialen Sobrino Lopez
Odola kantari
Unai Elorriaga
Mikel Asurmendi
Bihotzean napalma
Pol Guasch
Irati Majuelo