kritiken hemeroteka

6.822 kritika

Azken kritikak

« | »

Argiaren hautsa / Luis Elizetxea / Algaida, 2017

Bizitzaz eta heriotzaz Javier Rojo / El Diario Vasco, 2017-02-11

Gauza jakina da, euskal literaturaren arloan, anekdotikoa dela antzerki-lanen argitalpena, hutsaren hurrengoa ia-ia. Horrexegatik arlo honetan argitaratzen diren idazlan guztiek arreta erakartzen dute, onerako zein txarrerako. Bestalde, ez dirudi editorial komertzialek interes berezirik erakusten dutenik halako idazlanak plazaratzeko. Argitalpenak, beraz, bereziak dira. Hori esan daiteke Luis Elizetxearen eskutik datorren “Argiaren hautsa” izenburuko lanaz, idazlan honek Donostia Hiriko Kutxa Saria irabazi duenez argitalpenerako ateak zabalduta izan baititu. Halaxe da gure literatur sistema. Liburu honen egileaz gauza batzuk aipatu behar dira. Lehenengoa, gaztelaniazko eta euskarazko idazlanak tartekatzen dituela. Edonola ere, ematen du banaketa funtzionala dagoela hizkuntza hautatzerakoan, gaztelaniaz nobelak, eta euskaraz antzerki lanak idazten baititu. Idazleari buruzko bigarren datua: antzerki mundua ondo ezagutzen duela, antzerki talde bateko partaidea da-eta. Beraz, idazketa eta antzerkiari dagozkion kontu teknikoak ezagunak zaizkio idazleari. Hirugarren datua: hezkuntzan aritzen da, eta, idazlan honetan agertzen dena ikusita, datu hau ez da marjinala. “Argiaren hautsa” bi ekitalditan banatuta dago. Gertalekua zahar-etxe bat da. Bertan Manuel bizi da, gizon uzkurra, bakartia, hango giroan ondo integratuta ez dagoena. Emakume baten presentziak aldaraziko du haren jarrera, zahar-etxean Milagros agertzen denetik, bizitza beste era batez ikusten hasiko da-eta. Bien arteko harremanean eraikitzen da lan honetan azaltzen dena. Kontuan hartu behar da antzerki-lanean bertan gertatzen diren gauza bakarrak pertsonaien arteko elkarrizketak direla, eta benetako gertakariak elkarrizketa horietan kontatzen diren gauzetan aurkitzen direla. Elkarri kontatutako istorioek gehienbat memoriarekin zerikusia dute, eta bizitzaz eta heriotzaz (batez ere heriotzaz) ari dira. Bestalde, pertsonaiek aipatzen dituzten gauzak balio sinbolikoz beterik daude. Esanahiz hanpaturik agertzen dira, eta esanahi hanpadura horretan, sinbolizazioa elkarrizketetan argi azalduta agertzen delarik, nire ustez, asmo didaktiko nabarmena dago.

Azken kritikak

Poz aldrebesa
Juanjo Olasagarre

Hasier Rekondo

Telleria eta gero, zer?
Ernesto Prat

Javier Rojo

Iraganik gabe
Felipe Juaristi

Hasier Rekondo

Kristo irakiarra
Hassan Blasim

Mikel Ayerbe

Maitalea
Marguerite Duras

Aritz Galarraga

Ospa
Juan Luis Zabala

Estibalitz Ezkerra

Txoriak etortzen ez diren lekua
Alaine Agirre

Iker Zaldua

Jesusen eskola-egunak
John Maxwell Coetzee

Javier Rojo

Deserria haurtzaro
Maddi Zubeldia

Mikel Asurmendi

Patagoniara Hazparnen barrena
Kepa Altonaga

Alex Gurrutxaga

Txoriak etortzen ez diren lekua
Alaine Agirre

Igor Estankona

Pekineko kea
Beatriz Chivite Ezkieta

Javier Rojo

Azken patriarka
Najat el Hachmi

Mikel Ayerbe

Poesia kaiera
Alfonsina Storni

Hasier Rekondo

Artxiboa

Ekaina 2017

Maiatza 2017

Apirila 2017

Martxoa 2017

Otsaila 2017

Urtarrila 2017

Abendua 2016

Azaroa 2016

Urria 2016

Iraila 2016

Abuztua 2016

Uztaila 2016

Hedabideak