kritiken hemeroteka

6.725 kritika

Azken kritikak

« | »

Argiaren hautsa / Luis Elizetxea / Algaida, 2017

Bizitzaz eta heriotzaz Javier Rojo / El Diario Vasco, 2017-02-11

Gauza jakina da, euskal literaturaren arloan, anekdotikoa dela antzerki-lanen argitalpena, hutsaren hurrengoa ia-ia. Horrexegatik arlo honetan argitaratzen diren idazlan guztiek arreta erakartzen dute, onerako zein txarrerako. Bestalde, ez dirudi editorial komertzialek interes berezirik erakusten dutenik halako idazlanak plazaratzeko. Argitalpenak, beraz, bereziak dira. Hori esan daiteke Luis Elizetxearen eskutik datorren “Argiaren hautsa” izenburuko lanaz, idazlan honek Donostia Hiriko Kutxa Saria irabazi duenez argitalpenerako ateak zabalduta izan baititu. Halaxe da gure literatur sistema. Liburu honen egileaz gauza batzuk aipatu behar dira. Lehenengoa, gaztelaniazko eta euskarazko idazlanak tartekatzen dituela. Edonola ere, ematen du banaketa funtzionala dagoela hizkuntza hautatzerakoan, gaztelaniaz nobelak, eta euskaraz antzerki lanak idazten baititu. Idazleari buruzko bigarren datua: antzerki mundua ondo ezagutzen duela, antzerki talde bateko partaidea da-eta. Beraz, idazketa eta antzerkiari dagozkion kontu teknikoak ezagunak zaizkio idazleari. Hirugarren datua: hezkuntzan aritzen da, eta, idazlan honetan agertzen dena ikusita, datu hau ez da marjinala. “Argiaren hautsa” bi ekitalditan banatuta dago. Gertalekua zahar-etxe bat da. Bertan Manuel bizi da, gizon uzkurra, bakartia, hango giroan ondo integratuta ez dagoena. Emakume baten presentziak aldaraziko du haren jarrera, zahar-etxean Milagros agertzen denetik, bizitza beste era batez ikusten hasiko da-eta. Bien arteko harremanean eraikitzen da lan honetan azaltzen dena. Kontuan hartu behar da antzerki-lanean bertan gertatzen diren gauza bakarrak pertsonaien arteko elkarrizketak direla, eta benetako gertakariak elkarrizketa horietan kontatzen diren gauzetan aurkitzen direla. Elkarri kontatutako istorioek gehienbat memoriarekin zerikusia dute, eta bizitzaz eta heriotzaz (batez ere heriotzaz) ari dira. Bestalde, pertsonaiek aipatzen dituzten gauzak balio sinbolikoz beterik daude. Esanahiz hanpaturik agertzen dira, eta esanahi hanpadura horretan, sinbolizazioa elkarrizketetan argi azalduta agertzen delarik, nire ustez, asmo didaktiko nabarmena dago.

Azken kritikak

Pello Errotaren bizitza bere alabak kontatua
Antonio Zabala / Mikela Elizegi

Alex Gurrutxaga

Erleak, satorrak, beleak
Gaizka Sarasola

Iker Zaldua

Feriatzaileak
Patxi Larrion

Estibalitz Ezkerra

Airearen isla
Mikel Hernandez Abaitua

Hasier Rekondo

Azken patriarka
Najat el Hachmi

Amaia Alvarez Uria

Zer egingo dugu orain opariekin?
Aritz Gorrotxategi

Hasier Rekondo

Idoloak akatu genituenekoa
Iñigo Basaguren-Duarte / Gotzon Hermosilla / Igor Mercado

Mikel Ayerbe

Argiaren hautsa
Luis Elizetxea

Javier Rojo

Hilda dago poesia?
Joseba Sarrionandia

Mikel Asurmendi

Dorrearen eta penduluaren arteko ituna
Amaia Iturbide

Iratxe Retolaza

Abizen berriaren historia / Ihesi doana eta gelditzen dena
Elena Ferrante

Alex Gurrutxaga

Odolaren mintzoa
Xalbador

Igor Estankona

Sator lokatzak
Jon Arretxe

Javier Rojo

Odola / Gatza / Musua
Irati Jimenez

Xiker Belamendia

Artxiboa

Otsaila 2017

Urtarrila 2017

Abendua 2016

Azaroa 2016

Urria 2016

Iraila 2016

Abuztua 2016

Uztaila 2016

Ekaina 2016

Maiatza 2016

Apirila 2016

Martxoa 2016

Hedabideak