« Abertzaletasun azkona | Neguko zirkua »

Nola hustu nuen gurasoen etxea / Lydia Flem (Joxan Elosegi) / Alberdania, 2005

Ondarea Javier Rojo / El Correo, 2005-10-19

Lydia Flem idazle frantziarraren “Nola hustu nuen gurasoen etxea” izeneko liburuaren itzulpena irakur dezakegu euskaraz. Bertan kontatzen da nola idazlearekin identifika daitekeen narratzaileak aurre egin behar izan zion gurasoen gauzen jabe egiteari, hauek hil ondoren. Egiazko esperientziatzat eskaintzen bada ere, ez dago inolako arazorik liburua nobela izango balitz bezala irakurtzeko. Idazlearen kezkak eta dudak agertzen zaizkigu liburuan, gurasoenak izandako gauzen etorkizuna erabaki behar duenean. Oparitu, saldu, bota edo gorde: hauek dira aurkezten zaizkion aukerak. Baina aukerak aukera, sentimendu bitxia jabetzen da narratzaileaz, zeren dudatan jartzen baitu eskubiderik ote duen gurasoek bizirik zeudelarik eman ez zizkioten gauzak eskuratzeko. Eta topatzen duen objektu bakoitzeko oroitzapen bat, sentimendu berri bat pizten zaio narratzaileari. Familiaren iragana ezkutatzen duen isilaldiari ere egin behar dio aurre narratzaileak, familia nazien jazarpena jasandakoa baitzen. Idazlea, ordea, psikoanalista da, eta batzuetan auto-analisian aritzen dela dirudi eta oso erretorikoa izateko joera dauka, behintzat euskal itzulpenean. Eta ezaugarri hauek mugatzen dute libruuak eduki lezakeen literatur balioa.