« Memoria ariketa bat | Uraren zikinak »

Zoo / Goiatz Labandibar / Elkar, 2024

Kanpinetako fauna Paloma Rodriguez-Miñambres / El Diario Vasco, 2024-06-08

Pertsonok izaten ditugun manien eta eguneroko ohituren inguruan, besteren begian edozein samar ikusi, atsotitzak dioen legez. Horixe etorri zait burura, Goiatz Labandibarrek kanpinetan girotu dituen 12 istorio labur hauek irribarre batekin irakurri ostean.

Liburuan bi ezaugarri nagusitzen dira; batetik, umorea leungarri gisa baliaturik, idazleak pertsonaiei eta haien gorabeherei so egiten die azaleko jokabidearen azpian zer dagoen benetan erakusteko asmoz (desioa, familien osaera, bikotekidearekiko tirabirak, bakardadea…). Funtsean, biziera antzekoak dituzte, komeriatan euren burua aurkitzen duten protagonista horietako asko ez baitira ausartzen larritzen dituen edo gogoko ez duten guztiarekin haustera. Bestetik, animaliekiko paralelismoa nabaria zaigu, aipamenak han-hemenka. Hortik izenburuaren sorburua, kanpinetako giza ekosistemaren deskribapen komikoa, ironiaren zipriztinez.

Labandibarrek erritmoari eusten daki eta kontagintzaren teknikak menderatzen ditu, lehen eta bigarren pertsonako ahots desberdinak harilkatuz, hala nola, amaren kontra purrustaka dagoen neskatoari “Zoo”), erretiratu berri den bikoteari (“Ojigi”) edo monitore gazteari (“Aquagym”) hitza ematen dienean. Interesgarria da kanpoko ekintzen eta barruko burutazioen arteko alderaketa narrazioan, pertsonaien ertzak deskubritzen laguntzen baitu. Alabaina, esango nuke arin idatzitako istorioak direla eta, arintasun horrek istorioen mamia ez kaltetu arren, pertsonaia batzuk karikaturatik hurbil egotea eragiten du.

Argi dago idazlea dibertitu egin dela kontakizun hauek sortzean, eta horregatik, opor giroa laster helduko denez, ez da harritzekoa Labandibarrek berak hondartzan irakurtzeko liburu aproposa dela esatea, hortaz, ea eguraldi ona gurera itzultzen den idazleak eratu duen zoora gertura daitezen irakurleak.