« Gasolindegian erretzen | Pinguinoei buruzko hausnarketa »
Gizakiaren minak / Karlos Linazasoro / Erein, 2010
Existentziaren oinazeaz Javier Rojo / El Correo, 2010-06-19
Ia batera Karlos Linazasorok bi liburu eskaini ditu: bata haikuz osatua, Hamazazpikotan izenburua duena eta orain aste batzuk orrialde hauetan dagoeneko komentatua; bestea narrazio liburu bat da, Gizakiaren minak izenburukoa. Hamaika narrazio biltzen dira bertan eta atentzioa ematen duen lehenengo ezaugarria narrazioen artean dagoen desberdintasuna da, batzuetan liburua narrazioak egiteko kontamolde desberdinen adibide modukoa izateraino.
Borgesen itzalpean idatzitako narrazioak ditugu, lehenengoa adibidez, non heriotza agertzen baitzaigu bizitzari zentzua ematen dion epifania moduan. Edonola ere, heriotza desagertzean datzalarik, epifania hau ironikotzat baizik ezin dugu hartu. Beste narrazioren batek Carver-ek eguneroko bizitzan aurkitzen zituen mamuen berpiztea dirudi, Tom Waits-en blues baten zipriztinez hornituta. Kafkaren mundu absurdoak eta ia zientzia fikziozkoak diruditen haluzinazioak ere agertzen zaizkigu, pertsonaien kontzientzian sartzen diren narrazioekin batera. Narrazio errealistatik apokrifoen erabilerara mugitzen delarik, liburuan agertzen diren narrazioak hainbat eskuk idatzi dituztela ematen du. Onerako zein txarrerako, zeren estilo eta teknika aniztasun honi interpretazio desberdinak eskain diezazkiokegu.
Batzuek idazlearen malgutasuna ikusiko dute bertan, maskara eta ahots desberdinen atzean bere burua ezkutatzen duelarik. Besteren batek pentsa lezake idazlea ahots propio baten bila dabilela, eta hortik desoreka. Teknika eta estilo aldetik desberdinak badira ere, badago partekatzen duten punturik. Bizitzaren aurreko jarrera orokorra, adibidez: bizitzaren oinarrian oinazea dagoela erakusten dute narrazio gehienek, eta oinaze horren aurrean gizakia nora ezean dabilen gizagaixo xume bat baizik ez da. Eta hiru narrazioren kasuan argumentuaren aldetik loturaren bat ere badago, pertsonaia berberaren bizitzaren hiru momentu kontatuko balitzaizkigu bezala.
Lehen aipatutako interpretazio horien artean, nik malgutasunarena hautatzen dut.
Harakinen alaba
Yurre Ugarte
Irati Majuelo
Clevesko Printzesa
Madame de La Fayette
Aritz Galarraga
Zaldi bat
Maddi Ane Txoperena
Joxe Aldasoro
Akabo
Laura Mintegi
Mikel Asurmendi
Mio marito deitzen zion
Joxean Agirre
Asier Urkiza
Nonahiko musika
Juan Kruz Igerabide
Nagore Fernandez
Barazkijalea
Han Kang
Maialen Sobrino Lopez
Beste urte batez
Samira Azzam
Ainhoa Aldazabal Gallastegui
Ulhaintsaren negarra
Jon Garmendia
Aiora Sampedro
Zainetatik zilarra
Nahia Intxausti
Irati Majuelo
Izen baten promesa
Hedoi Etxarte
Aiora Sampedro
Düsseldorfeko txibatoa
Karlos Linazasoro
Aiora Sampedro
Esne berriketan
Uxue Alberdi
Mikel Asurmendi
Guztia urruntzea da
Hasier Larretxea
Asier Urkiza