kritiken hemeroteka

8.020 kritika

Azken kritikak

« | »

Gitanjali - Profeta / Rabindranath Tagore - Khalil Gibran (Patxi Ezkiaga) / Arantzazu, 2008

Bi klasiko Felipe Juaristi / El Diario Vasco, 2008-02-22

Bi liburu batean. Bi klasiko batean. Rabindranath Tagore eta Khalil Gibran, hain zuzen. Espiritualitatearen bi ikur eta bi gailur, era berean. Egia da garai batean irakurriagoak eta ezagunagoak zirela Gitanjali eta Profeta. Munduak beste norabide bat hartua zuen eta bestelako sentíkortasuna zebilen airean. Joan eta etorri dabiltzan moda eta boladak, jakina.

Gazte gutxi ezagutzen ditut nire garaikoak Profeta irakurri ez dutenak. Halakoxeak ziren kontuak. Khalil Gibranen izena maitatua eta errespetatua zen. Líbanoko iparraldean jaio zen eta New Yorken hil. Profeta ingelesez dago idatzita, ez arabieraz, lehen lanak bezala, askok pentsa lezaketen moduan.

Berak esana da: “Libano ez balitz nire aberri, Libano egingo nuke nire aberri”. Khalil Gibranen pentsamendua oso da sintetikoa. Blake eta Nietzsche ditugu, alde batetik, maisu gisa; arabiar mistikoak, bestetik, hala Iban-al-Farid nola Ibn-al-Arabi.

Askotan irakurri dut Profeta. Garai batean erantzunak nahi nituelako, galderak bainoago. Liburuak asko eskaintzen ditu bai bizitzaz eta bai heriotzaz. Galdera gehienak lasaigarriak dira, alegia arima indartzen dute bizitzan eta prestatzen eta gogortzen zoritxarraren aurrean. Bizitza, izan ere, badoa; eta giza izua ere bai, berarekin batera aurrera. Patxi Ezkiagaren itzulpena ere badoa, airea bezala, hain da arina.

Rabindranath Tagoreren Gitanjali ez da zahartu, urteak ugari igaro badira ere. Poesiak ez baitu adinik, denboraren artean nahasten baita eta hilezkor bihurtzen. Tagoreren poesiak eragin handia izan du, ez bere herrian soilik. Octavio Paz, WY Yeats, Ezra Pound, poesiaz gehíen jakín izan duten gizonak, liluraturik geratu ziren Tagoreren poemak entzun ondoren. Itzultzaile apartak izan ditu liburuak: Juan Ramon Jimenez, Pasternak, besteak beste. Ez da harritzekoa; hitzak oso zuzenak dira eta bihotza jotzen dute, burua baino lehenago. Horregatik joaten dira gero urruti, txoriak bezala. “Eguna hil zaigu eta itzalak hartu du lurra. Errekara joateko ordua dut, neure pitxarra betetzera”. Erreka hori Tagoreren liburua da, han da jakin-nahiak asetzeko behar duen ur eta espiritua.

Azken kritikak

Kandelikara
Harkaitz Cano

Peru Iparragirre

Zoonomia
Nerea Arrien

Paloma Rodriguez-Miñambres

Itzalen distira
Arrate Egaña

Hasier Rekondo

Ene anaia femeninoa
Marina Tsvetaieva

Amets Iriarte

Zoonomia
Nerea Arrien

Maddi Galdos Areta

Ekaitza eta beste 34 ipuin
Kate Chopin

Paloma Rodriguez-Miñambres

Haragi hosto
Juan Ramon Makuso

Mikel Asurmendi

Azken etxea
Arantxa Urretabizkaia

Amaia Alvarez Uria

Mina hartzeko ere
Juan Luis Zabala

Paloma Rodriguez-Miñambres

Gezurra berdaderoa
Bertol Arrieta

Pako Aristi

Uda betea
Aritz Gorrotxategi

Jose Luis Padron

Basairisa
Louise Gluck

Aitor Francos

Sortaldekoak
Hedoi Etxarte

Mikel Asurmendi

Lagun minak
Jon Benito

Asier Urkiza

Artxiboa

2022(e)ko uztaila

2022(e)ko ekaina

2022(e)ko maiatza

2022(e)ko apirila

2022(e)ko martxoa

2022(e)ko otsaila

2022(e)ko urtarrila

2021(e)ko abendua

2021(e)ko azaroa

2021(e)ko urria

2021(e)ko iraila

2021(e)ko abuztua

Hedabideak