« Hitzen jabe izan nahi du poetak | Baserritar nekuezaleentzako (sic) escolia »

Teleamarauna / Mayi Pelot / Maiatz, 1987

Teleamarauna Xabier Mendiguren / Argia, 1988-02-21

Duela hiru urte pasatxo, “Biharko oroitzapenak” ipuin bilduma kaleratu zuen Mayi Pelotek, bere lehenbiziko liburua. Joan den azokan ezagutu dugu bigarrena, “Teleamarauna” izeneko elaberria. Bata zein bestea, zientzia fikzioaren generokoak.

Azpimarratzekoa da, itxura denez Mayi Pelot dugula zientzia fikzioa lantzen duen euskal idazle bakarra. Nik ez dakit Euskal Herrian zale gutxitxo dagoen, idazleak kilikatzen ez dituen edo generoak berak zailtasunak ote dakartzan. Dena den, beti da interesgarri gure literatura alor guztietan aritu eta trebatzea.

Zer esan dezakegun “Teleamarauna” izeneko nobelaz? Neronek ere orain hilabete irakurri nuen, eta erdi ahazturik daukat. Hala ere egingo dut gogoratzeko ahalegina. Gai nagusia, telepatia bidezko kontrola da; psikotelepatiaren zer hau nahikoa erabilitako gaia izan da zientzia fikzioaren historian, hala nola “Ubik”, nobela famatuan edota Asimoven lan zenbaitetan, agian egungo gizakiok dugun beldurretako bat izan daitekeelako.

Liburuko argumentu konkretura etorriaz, bada gaizto bat, telepatiaren indarrez eta bere probetxurako galaxietan zehar barreiaturiko zenbait lagun kontrolatzen dituena, hauxe da amarauna, eta armiarma horri aurre egiteko elkartu egingo dira adiskideok. Hortik aurrerakoak zuek deskubritu beharko dituzue.

Dena den, dela Iparraldeko lexiko eta joskera ohiturak eta hemengoak desberdinak direlako, dela etorkizun hurrun batean kokatzeagatik gauzentzako izen berriak asmatu behar izan direlako, guretzat behintzat ez da errazegi gertatu eta hasieran gogortxo egin zaigu. Esango dizuegu badela tartean Joseba Sarrionandiari egindako omenalditxo erdi izkutu bat ere, eta ea deskubritzen duzuen.