kritiken hemeroteka

7.500 kritika

Azken kritikak

« | »

Non dago Basque's Harbour / Koldo Izagirre / Susa, 1997

Urpekariarena Felipe Juaristi / El Diario Vasco, 1997-05-17

Liburu hau irakurtzen ari nintzenean, konposatzaile batzuk etorri zitzaizkidan oroimenera, akorduzko musika ate joka. “Horiek, esaten nuen neure artean, musika pieza asko joko dituzte, guztiak ezberdinak agidanez, baina bada beti, zati bat batzuetan, gune bat besteetan, errepikatzen dena guztietan. Konposatzailearen arima izango da, seguruaski”. Halaxe Koldo Izagirreren liburu honetan, hain ezberdina aurrekoen aldean. Hala ere bada zerbait, hitz batzuk batzuetan, giroa besteetan, aurrekoetara jotzen duena, batez ere haserako liburu haietara. “Itsasoa izango da”, esaten nuen neure artean, baina ez nengoen erabat seguru. Egia esan, poetak ere badu bere arimako aloz artean ezkutaturik, bera den eta izango den lurra, eta lur horrek gaina hartuko du azkenik, nahita edo nahi gabe, egiten duen guztian.

Poema liburu hau bi zatitan banatuko nuke. Lehendabizikoan poema narratiboak ikusi ditut. Koldo Izagirrek istorioak kontatzen dizkigu, txikitan entzun edo ikusitakoak, gaztetan mamitutakoak edo, bestela, ametsak edo irudimenak sortutakoak. Portuko istorioak dira, hala ematen dute. Bigarrenean, istorioak kontatu beharrean, sentimentuak deklaratzen dizkigu poetak. Deklaratu esan dut, sentimentu hitza ere aipatu dut, baina esan beharrean nago, Koldo Izagirreren poemetan sentimentuek mozorroa jantzi eta kalera ateratzeko joera dutela, eta gehienetan ez dugu jakingo poetarenak berarenak ote ala beste norbaitenak, Gunterrenak alegia. Honek ez du batere axola, dena den, poesia mozorrotzeko era bat da, eta zer esaten den eta nola, horrek hartzen du benetako indarra. Horrek du garrantzia.

Niri egia esan, bigarren zati hori gehiago gustatu zait lehena baino. Kontzeptuak ageri baitira: “Maitatzea beti da hondoratze bat”, “Maitasuna eman nion amorerik ez”. Sakonak derrigor, eta ezpatak berak ebakiko ez lituzkeen lerroetan paraturik. Zorrotzak direla, esan nahi nuen, zuzenak, bihotzera apuntatzen duten horietakoak. Erritmo gogorra dute: aizkorakadaz basoko pagoa bota nahian dabilenarena bezala. Eta bada ugari errepikatzen den metafora, urpekariarena hain zuzen. Eta liburua irakurri ondoren hauxe esan diot neure buruari: “Urpekariarena egitea duk, adiskidea, bizitzan egoteko modu bat. Noiz edo noiz periskopioa altxa eta aurrera”.

Azken kritikak

Kapitalismoa eta emakumeen aurkako indarkeria
Silvia Federici

Irati Majuelo

Txipiroiak bere beltzean
Rafa Egiguren

Hasier Rekondo

Zendabalitz
Erika Elizari

Javier Rojo

Etxera bidean
Xamar

Mikel Asurmendi

Miñan
Amets Arzallus Antia

Mikel Asurmendi

Zendabalitz
Erika Elizari

Aiora Sampedro

Isiltasun urte luzeak
Francisco Castro

Joannes Jauregi

Bertsoaren harria
Koldo Izagirre

Mikel Asurmendi

Karanbola hirukoitza
Eneritz Artetxe

Amaia Alvarez Uria

Bilduma bat
Sandro Penna

Irati Majuelo

Bilduma bat
Sandro Penna

Igor Estankona

Etxeak eta hilobiak
Bernardo Atxaga

Javier Rojo

Aitaren etxea
Karmele Jaio

Mikel Asurmendi

Izurria
Albert Camus

Txema Arinas

Artxiboa

Martxoa 2020

Otsaila 2020

Urtarrila 2020

Abendua 2019

Azaroa 2019

Urria 2019

Iraila 2019

Abuztua 2019

Uztaila 2019

Ekaina 2019

Maiatza 2019

Apirila 2019

Hedabideak