kritiken hemeroteka

7.044 kritika

Azken kritikak

« | »

Belarraren ahoa / Harkaitz Cano / Alberdania, 2004

Berba idatzien botere baltsamikoa Gotzon Hermosilla / Berria, 2005-03-08

Adolf izeneko diktadore alemaniar bat (ez al zaizue ezaguna egiten?), Europa osoa menderatu ondoren, New Yorkera abiatu da, gerra itsasontzi saldo baten buru. Helburua: Ameriketako Estatu Batuak ere oinpean hartzea. Ontzi nagusiaren sotoetan, gizon bat dago ezkutaturik; Aldolfen zelanbaiteko antza duen komediante ezaguna da. Behinola, diktadore handia barregarri utzi zuen filma egitera ausartu zen (hori ere ez al zaizue ezaguna egiten?), eta, orain, mendekua hartzeko prest dugu Adolf.

Gogorra, ezta? Niri ere hala begitandu zitzaidan, lagun batek Harkaitz Canoren Belarraren ahoa honen nondik norakoa hitz horiekin edo antzekoekin kontatu zidanean. Zur eta lur utzi ninduen, egia aitortzera. Baina, liburua irakurri ostean, aholkutxo bat ematea zilegi bazait, esango nioke narrazioaren planteamendua dela-eta zalantzan gelditu den balizko irakurleari, aurreiritziz betetako nire moduko ergel arraioa izan ez, eta irakurtzeari ekiteko. Ez du damurik izango.

Izan ere, Canoren ariketa literarioak ez dauka zerikusirik hainbeste munstroren sorburu izan den politika fikzioarekin. Ez dago inolako asmo historizistarik hemen. Hitzaurrerako aukeraturiko Chaplinen aipuak dioen legez, “historian hainbat aldibereko xendra daude, eta irudimenarekin baino ezin ditugu denak eskuaretu”. Canok xendra horietako bat asmatu du, baina bidea ez da helburu, bide baizik; beste zerbait kontatu eta adierazteko aitzakia.

Harkaitz Canok badaki mundu txikiak mundu handiagoen baitan daudela, eta mundu horiek guztiak soka finez lotuta daudela. Belarraren ahoa, nire ustez, munduak lotzen dituzten soka horien inguruko liburua da; narrazio osoa goitik behera zeharkatzen duten hari mehe eta korapilatsuen ingurukoa. Besteek egindako zuloak betetzea eginkizun duen meatzariaren hustasuna, gizakien arima zurrupatzen duten objektuak, gure itxura hartzen duten (edo gu haien irudira moldarazten gaituzten) oheak; horrelakoxe kezkak darabiltza Canok narrazio eder horretan.

Sinbolo ugari, kutun ugari topatzen ditugu barreiaturik narrazioan zehar, gerra zelaian ereindako lehergailuen antzera: Askatasun Anderea, Olivierren konkorra, giltza. Osagai horiekin, istorio eder bezain bitxia eraikitzen du Canok, askotan surrealismotik edo absurdutik gertu dagoena: esaterako, komediantea armairu batean bizi da eta, gero eta leku txikiagoetan bizitzera ohituta, aldean daraman gabardina etxe bilakatuko zaio azkenean.

Absurdurako joera horrek zenbait aurkikuntza harrigarri eskaintzen dizkigu, baina ez da batere artifiziala suertatzen; aldiz, kontatzen zaigun istorioa gizatiarra eta hunkigarria da oso. Azken finean, ankerkeriaren aurrean giza duintasuna mantentzeko borroka da istorioaren ardatza.

Eta duintasunaren aldeko borroka horretan, literatura bera dugu iskilu. Komedianteak idazten du, norentzat eta zergatik idazten duen jakin gabe (“historia aldatzeko”, apika), baina grinaz eta amorruz, atsedenik hartu gabe. Zer idatzi duen ez dakigu. Beharbada, idatzitakoa ibaian galduko da. Beharbada ez. Eskuizkribuaren orriak etxeetako leihoetara ailegatuko ote diren esperantza ezin dugu inola ere galdu, ordea. Izan ere, hitzek botere baltsamikoa dute, oinazearen kontra hitza baino ez daukagu, eta banatu beharra dago, “kanpamenduetan morfina banatzen duenak bezala, eskuzabal”.

Belarraren ahoa ez da Canok idatzi duen libururik onena; eta aurrerantzean ere, ziur nago liburu hobeak idatziko dituela. Baina narrazio labur, eder eta harrigarri horretan berba baltsamikoak barra-barra aurkituko ditu literaturzaleak, eta ez da gutxi.

Azken kritikak

Erreka haizea
Sonia González

Aiora Sampedro

Bakartasunaz bi hitz
Filipe Bidart

Aritz Galarraga

Pelegrinak
J.E. Urrutia Capeau

Hasier Rekondo

Errukiaren saria
Iñaki Irazu

Alex Uriarte Atxikallende

Mendi-joak
Aingeru Epaltza

Estibalitz Ezkerra

Zauri Bolodia
Oier Guillan

Mikel Asurmendi

Zuloa
Xabier Gantzarain

Peru Iparragirre

Mendi-joak
Aingeru Epaltza

Ibon Egaña

Ahotsak eta itzalak
Maixa Zugasti

Javier Rojo

Gerra txikia
Lander Garro

Roberto Moso

Girgileri Anderea
Maialen Hegi-Luku

Amaia Alvarez Uria

Etsaiak, lagunak, ezkongaiak, maitaleak, senar-emazteak
Alice Munro

Joannes Jauregi

Epailea eta haren borreroa
Friedrich Dürrenmatt

Aiora Sampedro

Bioklik
Asel Luzarraga

Iratxe Esparza

Artxiboa

Ekaina 2018

Maiatza 2018

Apirila 2018

Martxoa 2018

Otsaila 2018

Urtarrila 2018

Abendua 2017

Azaroa 2017

Urria 2017

Iraila 2017

Abuztua 2017

Uztaila 2017

Hedabideak