« Oraina —bide— da gelditzen zaigun bide bakarra | Oro ez da urre hezkuntzan »

Jai-Alai / Gaizka Arostegi / Elkar, 2026

Pilotakaden indarrez, aurrera Jon Agirre / El Diario Vasco, 2026-03-21

Beldurrak beldur dira eta haiengandik ihes egiten saia daiteke bat. Dela distantzia fisikoa jarriz, tartean kilometroak eta ozeano bat sartuta ere, dela haiei aurpegira begiratu nahi ez dela-eta ez baleude bezala jokatuta. Biak egiten saiatzen da Martin Larralde, Gaizka Arostegik idatzitako “Jai-Alai” eleberriko protagonista nagusia, baina bistakoa den bezala, helburua ez du lortzen eta ikaragarri presente ditu. Ia mamu balira bezala. Hala, munduan barrena zesta-puntako pilotari bezala aritu ostean AEBtatik 1976ko Cadillac Eldorado gorri ikusgarri batekin heltzen da “etxera”. Ez du harrera berorik espero, oraindik ez badakigu ere zergatik, eta ez du halakorik jasotzen, noski, hori ere bekaina altxatzeko arrazoi izanda. Hasiera harrigarria da eta horregatik funtzionatzen du eta ostean tramak aurrera egiteko funtzionamendua horixe da. Pista bat-edo eman irakurleari jarraian datorren atalean gehixeago azaltzeko. Baina ez gehiegi.

Zesta-puntako partida batek duen abiaduraz doaz atalak eta, tarteka, pertsonaiek pilotakadek duten indar bera erakusten dute, bai aurrera egiteko baina baita elkarri min egiteko ere. Kiroletako apustu eta trikimailuak, amodio debekatuen gazi-gozoak, arerio zaharrak eta etsai berriak nahasten dira. Batetik 1960ko hamarkada amaieran; bestetik 1980ko bukaeran. Batetik AEBetan Miami, Florida eta munduko txokoetan; bestetik jaioterrian. Eta beti zesta-punta, 1989ko greba tarteko, oso presente dela.

Halako abiadan doa trama non irakurleak ikusiko duen Arostegik orrialde gutxi eman dizkiola bere buruari irekitako ate guztiak patxadaz ixteko. Ez da amaiera txarra denik, sinesgarria ere bada, baina agian oso kolpekoa. Apika horixe bera bilatzen zuen garrantzitsua bidaia bera dela aldarrikatzeko.