« Baiki, euskalduntasunak galbahea behar du | Adurren irla »

Euri gorriaren azpian / Asier Serrano / Erein, 2024

Zorrak kitatu nahian Paloma Rodriguez-Miñambres / El Diario Vasco, 2024-11-16

Asier Serrano Lubaki Bandako kidea izanik, poesiaren esparruan ezagutzera eman zuen bere burua. Sari entzutetsuen irabazle (2011ko Irun Hiria Saria, Xabier Lete III Poesia Saria), kantagintzan ere aritu da, Lorelei taldearekin zein bakarlari gisa.

Olerkigintzan eginiko bidezidor sendo hori harira dator bere nobela berria iruzkintzeko, tonu poetikoak blaitu egiten duelako kontaketa osoa. Halaber, liburuaren hamalau atalek izen alegorikoak hartzen dituzte, esate baterako, lehenak “Genesia edo konkordunarena dirudien itzala” edo azkenak “Apokalipsia edo hiriaren izenak”.

Emakumezko protagonista idazlea da eta jaioterrira bueltatzen da hiltzear dagoen gizon baten desioa betetzeko. Gauzatu behar duen eginkizunak kanpoko bidaia baino barnekoa dakar. Garai lasaia eta (ustezko) demokrazia topatzen du; alabaina, utzi zituen hiriko kaleak orainaldian ibiltzeak hainbat konturen gaineko hausnarketara bultzatzen du: etika, sortzaileen lana eta horren ahalmena (metaliteraturaz jarduteko balio duena), botere harremanak, gizartearen ertzetan abandonaturik geratzen direnak (marjinatuak, eroak).

Narrazio teknikari dagokionez, erronka interesgarria aurkezten zaio irakurleari, idazlea harekin jolastu egiten delako. Batzuetan narratzaile orojakilea hirugarren pertsonatik zuzentzen zaio; beste batzuetan, berriz, galderak egiten dizkio, joko hori amaieraraino luzatuz. Dena dela, joera hori “Erlojugilea” eta “Abisalia” aurreko obretan ere antzeman ahal zen.

Ezin zaio ukatu Serranori adierazpide ederrak erabiltzen eta menderatzen ez duenik, eta lan eskerga egin duela ahots eta erregistro desberdinak ongi mamitzeko (hasierako tonu gordinak oihartzuna du istorioan zehar) baita gaur egungo giza kezkak agerrarazteko ere. Pasarte askotan erdiesten du. Hala ere, sinbolo zein metaforen pisua handi horrek irakurlearen arreta jartzea zaildu dezake.