kritiken hemeroteka

7.851 kritika

Azken kritikak

« | »

Zakurraren poema eta beste hezurrak / Martin Etxeberria / Elkar, 2011

Zeru ilunaren edertasuna Jose Luis Padron / Bilbao, 2011-10

Martin Etxeberriak (Zarautz, 1974) Zakurraren poema eta beste hezur batzuk (Elkar, 2011) poesia liburua aurkeztu du. Bere hirugarren poema liburua da. Aurretik Katiluaren ipurdia (Alberdani, 1999) eta Bizikleta bat egingo dut zure izenarekin (Elkar, 2005) idatzi zituen.

“Zakurraren poema” poesiarekin eman dio hasiera Zakurraren poema eta beste hezurrak liburuari:

“Saguzarrek/ zulatu eta saretu arren/ arratsa,/ itzalek/ berdinberdin jarraitu zuten/ erortzen,/ gaizki ebakitako euli-bizarra/ balira bezala./ Eta lurrean eserita,/ lotsagorritu nintzen nire patuaz;/ agurraren zakurra izan beharraz./ Penatu nintzen/ nire tristuraz./ Amorratu,/ tximeleta zatar bihurtutako/ nire gorroto zaharrez./ Bidearen gurutzean,/ gauaren zain/ mantendu nintzen ordea./ Iluntasunak ere,/ bere nekean,/ betetzen zekielako zerua./ Mantendu nintzen,/ hitzaren ametsaren zain;/ neure hezurrak hozkatuz/ bitartean”.

Zakurraren poema eta beste hezur batzuk poema liburu hau, nonbait irakurri dut egunkariren batean jasoa, heriotza duela ardatz nagusi, tristuratik sortzen dela, aurreko biak baino ilunagoa dela. Maila batean egia dela esango nuke, baina ez egia osoa. Izan ere, Martinek, ni bezala, maila batean edo bestean, denbora asko darama triste. Eta denbora gehiago (ni ere nire basamorturako oinetakoen antzera erre eta kea bihurtu arte gutxienez) eramango dut triste, ia seguru. Ez da pose bat; hitz-jokoa baimentzen badidazue, “poso” bat dela esango nuke. Zerbait hor behean, aintziraren ur-azal distiratsuaren azpian, lokatza eta begirik gabeko arrainekin batera arnasarik hartzeko premiarik gabe bizi dena edo irauten diguna behintzat. Zer esanik ez, aintziraren mundu honetara lehortea iristen denean (eta agorraldi alu batzuk pasa ditugu azken aldi honetan), lohi horiek, paradoxikoki, garbiago ikusten dira. Hori pasa zaio Martin Etxeberriari ere neurri batean.

Baina ez zait iruditzen poema liburu hau hortik sortua denik. Edo ez bere helburuan behintzat. Izan ere, eta hau aurkezpenean ere adierazi zuen Martinek, “nekatuta egoteaz nekatuta nagoelako” sortzen da. Sentimendu horretatik. Triste egoteaz ere, dagoeneko, pena ere ematen diogulako geure buruari. Onartzea erabaki dugu. Ez da txorakeria. “Zakurraren poema” izeneko horretan Martinek idazten duen bezala, “iluntasunak ere betetzen dakielako zerua”. Horrela da, edo gezur hori bihurtu nahi du bere egia behintzat.

Azken kritikak

Sekula ez liokete euli bati hegalik kenduko
Slavenka Drakulic

Irati Majuelo

Sortaldekoak
Hedoi Etxarte

Asier Urkiza

Dama
Jon Gerediaga

Nagore Fernandez

Bihotz-begietan
Xabier Lizardi

Igor Estankona

Argiantza
Pello Lizarralde

Jon Martin-Etxebeste

Taxiak ez dira inoiz gelditzen
Xabier Montoia

Txema Arinas

Eskuan beti zerbait
Maialen Berasategi Catalan

Irati Majuelo

Empar Pineda Erdozia: gorputzak hala eskatua
Kattalin Miner

Ainhoa Aldazabal Gallastegui

Zeruko belardiak
John Steinbeck

Hasier Rekondo

Arkanbele kantak
Mikel Taberna

Mikel Asurmendi

Urpean murgildu
Lidia Txukovskaia

Nagore Fernandez

Bertute txikiak
Natalia Ginzburg

Asier Urkiza

Algara mutilatuak
Ane Labaka Mayoz

Maitane Legarreta Etxezarreta

Haragi hosto
Juan Ramon Makuso

Jose Luis Padron

Artxiboa

Urria 2021

Iraila 2021

Abuztua 2021

Uztaila 2021

Ekaina 2021

Maiatza 2021

Apirila 2021

Martxoa 2021

Otsaila 2021

Urtarrila 2021

Abendua 2020

Azaroa 2020

Hedabideak