« Zerua gainbehera dator | Erantzuna [“Eragozpenak” post-ean, 3] »

Kristalezko begi bat / Miren Agur Meabe / Susa, 2013

Erantzuna [“Eragozpenak” post-ean, 2] Ana Morales / ibanzaldua.wordpress.com, 2013-04-11

Nik ez diot aparteko meritu literariorik ikusten, per se, inor liburuetan biluzteari: iruditzen zait balio duena dela pentsamendu edo sentimenduak edo gauzen angelu berriak adierazteko fintasuna, baina berdin zait hori benetan gertatu zaion ala ez egileari. Hobeto esanda, ez dut jakin ere egin nahi, eta gertukoa bada, interferentzia egiten dit (hau da, idazle mongoliar bat bada, bizi guztian ikusiko ez dudana, ba, guztiz fikziozkotzat jotzea bezalakoxea da, baina alboko auzokoa bada, ba ez). Beraz, niri autoimitazioa aldarrikatzea apur bat tranpa iruditzen zait, obrari balio estraliterario bat gehitu nahi antzeko bat, liburuarekin batera egilearen biluzi desplegable bat erregalatzea bezalakoa. Eta traba egiten dit. Eta asko insistituz gero egilea biluzten ari dela eta abar, mesfidantza sortzen zait eta ez diot sinesten, hautsi egiten zait itun narratiboa.

Kristalezko begiarekin hori pasatu zait: pasarte batzuk oso autentikoak iruditu zaizkit, literarioki autentikoak, hau da, berosimilak, baina beste batzuk… buf. Askoz ere nahiago nukeen hori fikziozko istorio batean berrematea, distantzia handiagoarekin. Eta gero iruditu zait liburua bat-batean amaitzen dela, happy end presazko moduko batekin. Terapia ariketa baten antza hartu diot.

Kristalezko begiari dagozkion pasarteak arreta handiz irakurri nituen hasieran, gainerakoarekin tonuan egiten zuten kontraste bortitzagatik eta edukiaren interesagatik, baina gero, ba, iruditzen zait metaforak indarra galtzen duela, edo ez didala gauza berririk ikusteko balio, baliabide tekniko soil bihurtzen dela.

Niri autoironia ez zait heldu. Asmo bat ikusi dut, puntada batzuk han hemen, baina gehiago iruditu zait enpatia nahia. (Egia esan, kosta egiten zitzaidan enpatia, batzuetan gehiago identifikatu nintzelako Mrekin).