susa | literatur emailuak | literaturaren zubitegia | euskarari ekarriak | armiarma | klasikoak | aldizkarien gordailua | basquepoetry | ipuina.eus | ganbila.eus

« Literatura ikusten da hemen behetik | Neurria »

Isiltasunaren adabakiak / Karlos Linazasoro / Pamiela, 2003

Mila apunte A. de Amezaga / Bilbao, 2004-04

Gaur egungo euskal literaturaren idazle atipiko baten aurrean gaude, Karlos Linazasoro (Tolosa, 1962). Idazle atipiko bezala, liburu atipikoak idazten ditu. Azkena, atipikoena, Isiltasunaren adabakiak. Apunte liburu berezi bat da (aforismo hitza ez du erabiliko autoreak, “aforismoak borobilagoak eta sakonagoak” direlako), euskal literaturan gutxi landu den generoa. Guztira mila apunte baino gehiago bildu ditu, 1998 eta 2001 bitartean idatzitakoak. Eta nolakoak dira Linazasororen apunteak? Bereak (gehienak) bere autore kuttunek (Canetti, Pascal, Ory, Monzó…) idatzi dituzten batzuekin lotu ditu. Poetikoak, filosofikoak, hona hemen liburuan ageri diren batzuk: “Gauak eta egunak bat egiten duten une horretan, munduak mundu izateari uzten dio”, “Erreklamazio orriak eskuragarri jarri hilerrian”, “Heriotzak ehorzten duena Arteak ehorzten du”, “Sodoma eta Gamarra”, “Eskale-eskuz idatzi: hatzak luze, hezurtsu, biluzik, argiaren lekuko, artifiziotik urrun, sormenaren txanpon ttiki horien biltzaile”, “Idazletza gaixotasun kronikoa da. Ez du beraz sendabiderik, eta tratamendu bakarra du, eraginkorra barik errukitsua: idaztea”… Azken apunte honetan, Karlos Linazasoro bera ikusten dugu, bere “borroka” literaturaren aurrean: Isiltasunaren adabakiak-en aurkezpenean jakinarazi zuenez, “ezin naiz bizi idatzi gabe, baina idazten oso gaizki pasatzen dut”. Etorkizunari begira, badirudi tolosarrak apunteekin jarraituko duela, erantzunik ematen ez dutenekin eta gutako bakoitzaren barnean galderak sortzen dituztenekin.