« Eragozpenak | Erantzuna [“Eragozpenak” post-ean, 2] »
Zerua gainbehera dator / Lorenza Mazzetti (Xabier Olarra - Fernando Rey) / Igela, 2012
Zerua gainbehera dator Irati Marañon / aiaraldea.eus, 2013-04-10
Aitortu behar dizuet liburu hau azalagatik erosi nuela. Diseinu fina eta dotorea zuen, ukitu magiko bat. Durangoko Azokan beti joaten naiz Igela argitaletxekoen standera, urtero aurkitzen baitut harribitxiren bat. Aurten liburu honen azalaz egindako poster handia zeukaten haien txokoan, eta deigarria egin zitzaidan oso. Fernando Rey itzultzailea bera zegoen standaren arduradun, eta liburuaren edukia azala bezain ederra ote zen galdetu nion. Izan ere, erabat ezezagun zitzaizkidan izenburua eta autorearen izena. Hark baietz erantzuten zidan, liburua eramateko, eta halaxe egin nuen. Ez zait damutu, arrazoia zuen.
Penny eta Baby bi ahizpa umezurtz dira, eta osaba-izeben etxean bizi dira, Toscanako villa eder batean. Pennyk berak emango digu haien bizitzaren berri: eskola, jokoak, eliza…, haurren hizkera xalo eta xumean.
Dotrina, batetik, eta propaganda faxista, bestetik, dira haien mundu-ikuskera zedarritzen duten elementuak. Helduen kezka eta arazoetatik at, zoriontsu bizi dira Penny eta Baby.
Kontua da, baina, Bigarren Mundu Gerraren amaieran gaudela, eta osaba-izeben villara ere ailegatuko direla soldaduak halakoren batean. Horrek hankaz gora jarriko du guztien bizimodua: zerua gainbehera datorkiela sentituko dute. Izan ere, osaba-izebak juduak dira, eta osaba Einstein fisikari handiaren lehengusua, eta horrek ondorio latzak izango ditu familiarentzat.
Pennyri ulergaitzak zaizkio helduen munduaren zenbait kontu. Halere, soldaduak villan agertzen diren unetik aurrera, zerbait aldatu dela sumatuko du.
Baina ni beldurrez nengoen. Ni ote nintzen beldurrez nengoan bakarra? Denak lo zeuden. Ez zuten sentitzen arriskua gero eta hurbilago mamu handi bat bezala abailtzen Villara?
Nik sentitu egiten nuen arrisku hura, baina ez zuen aurpegirik. Sentitzen nuen “etsai” hura, baina ez zuen ahotsik. Villa barrenean zegoen nonbait ezkutatuta eta ohean. Sentitzen nuen haren arnasa, baina ez nuen ikusten. Oin-punten gainean jarrita begiratu nuen kanpora, errezel gardenetan zehar.
Bero egiten zuen. Ilargia hain zegoen biribila, beldurra eman zidan. Berak ikusten zuen “mamua” han goitik, etxearen teilatutik kanpora aterata. Ez nuen izan adorerik burua leihotik ateratzeko, ez bainuen ikusi nahi Mamuaren isatsaren zati bat.
Lorenza Mazzetti zine-zuzendari eta idazle italiarrak bere haurtzaroaren kronika egiten du nobela autobiografiko eder honetan. Izan ere, Lorenzak eta haren ahizpak aitaren aldeko izebaren familiaren etxean igaro zuten haurtzaroa. Izeba hori, hain zuzen, Robert Einsteinekin ezkondua zen, Albert Einsteinen lehengusu batekin, alegia.
Gomendio bat: irakur ezazue Lorenza Mazzettik liburuaren amaieran egiten duen eskaintza.
Zero
Aitor Zuberogoitia
Amaia Alvarez Uria
Oihaneko ipuinak
Horacio Quiroga
Aiora Sampedro
Carvalho Euskadin
Jon Alonso
Mikel Asurmendi
Egurats zabaletako izendaezinak
Rakel Pardo Perez
Jon Jimenez
Antropozenoren nostalgia
Patxi Iturregi
Asier Urkiza
Barrengaizto
Beatrice Salvioni
Nagore Fernandez
Etxe bat norberarena
Yolanda Arrieta
Ainhoa Aldazabal Gallastegui
Lautadako mamua
Xabier Montoia
Aiora Sampedro
Berbelitzen hiztegia
Anjel Lertxundi
Mikel Asurmendi
Haize beltza
Amaiur Epher
Jon Jimenez
Coca-Cola bat zurekin
Beñat Sarasola
Asier Urkiza
Girgileria
Juana Dolores
Nagore Fernandez
Berlin Alerxanderplatz
Alfred Döblin
Aritz Galarraga
Teatro-lanak
Rosvita
Amaia Alvarez Uria