susa | literatur emailuak | literaturaren zubitegia | euskarari ekarriak | armiarma | klasikoak | aldizkarien gordailua | basquepoetry | ipuina.eus | ganbila.eus

« Hitzaren estetika | Bulkada lirikoak »

Txoria / Oh Jung-hi (Juan Kruz Igerabide) / Alberdania, 2006

Xaflaren zain Iker Zaldua / Noticias de Gipuzkoa, 2007-02-24

Filma korearrak ekarri dizkit gogora Txoria eleberriak. Eszenak solte ikusiz gero badirudi ezer ez dela gertatzen, deskribaketa hutsala baino ez da nabarmentzen eta aizkorakadaren zain zaude irrikaz, sabeleko harra ere esnatu egiten zaizu eta egonezina sumo duzu, bitartean gogoa hurrengo eszenan, hurrengo orrian, xaflak barneko harrari zintzurra nola moztuko dion esperoan.

Orriak agortuz doaz, harra sabelean dantzan eta xaflaren albisterik ez. Geldi doa dena, oso motel baina gertaerak eszenen arteko tartean ezkutatzen dira, istorioa harilkatu egin behar da eta moteltasunak sortzen duen hautsari putz eginez gero, gakoa ageri da, diz-diz.

Halako filmak birritan ikusi beharrekoak iruditzen zaizkit, ez lehenengoan ez duzulako dastatzen, bigarrenean xaflaren zain ez zaudelako baino. Hala ere, nago lehen aldi horretan sentitzen dena sentitu behar dela hurrena ikusteko. Txoria ere birritan irakurri behar dela uste dut, behin azken puntuarekin topo egitean xaflarik ez dagoela ohartzen baitzara eta hautsa kendu behar zaiela eszenei, orriei eta gakoei erreparatu behar zaie, elkarrizketei eta gogoetei.

Ondoren pentsatu Pak Umi dela protagonista, Uil dela bere anaia eta gogoratu Pakek 11 urte besterik ez dituela, anaia are gazteagoa dela eta ama hil egin zela eta aitak alde egin zuela. Horra xafla, goitik behera abiadura handiz, orriz orri indarra hartuz.