« Teatrora, algara eta katartsi bila | Itsasoak iraultzan »

Añarrosa / Mikel Dupac / Maiatz, 1986

Añarrosa Iñaki Camino / Argia, 1986-05-04

Añarrosa oroitzapenen bidez eginiko nobela dugu, gaztaroa Brasilen igaro duen bat Euskal Herrira itzultzen da eta behin semealabak hazita garai bateko pasadizoak oroitzeari ekiten dio. Beharbada ezaguna egingo zaizue istorio hau baten batzuri, Maiatz kazetan aldizka irten baita hiruilabetero.

Añarrrosa tragedia ttiki baten historia dugu. Kristautze asmotan abiatzen dira euskaldun eta frantses talde bat Brasilgo oihan berdeetara bertako indioak bide zuzenetik eramatera. Guzti horretarako sarraskiak, dekulturazioak eta abar ezagun bat beharko egin, eta finean honek bere ordaina ekarriko kristau ustekoei. Guzti horren aldamenean, amodiozko abentura baten kontakizuna dugu, protagonistaren bizitza sekulakoan errotuko den tragedia. Han galdutako neskatxaren bila ibiliko da Baiona inguruan gizona geroztik. Erritmo emean kondatutako istorioa ez da txapela eranzteko moduko narrazioa, baina ez du inoiz asperdurarik sortzen, ez du erritmo narratiborik galtzen, bada momentu gozorik narrazio hau irakurtzen. Guk gomendiatu egiten dugu ezer irakurtzeko ez duenari, ederki igaroko bait du irakurketan barna.

Hegoaldekoek hitzen batekin arazoak izan ditzakete, hizkera mugaz haranzkoa baita erabat.