kritiken hemeroteka

6.619 kritika

Azken kritikak

« | »

Zer barkaturik ez / Alberto Ladron Arana / Elkar, 2011

Literatura beltza Javier Rojo / El Correo, 2011-09-17

Alberto Ladron Arana nobela beltzaren inguruetan ibiltzen da bere idazlanak egiten dituenean. Zer barkaturik ez izeneko liburu honetan ere esan daiteke literatura beltzaren generoaren zordun dela, argumentuan honelako literaturan agertu ohi diren topikoak, literatura-mota hori zehazteko eta bereizteko balio duten ohiko ezaugarriak agertzen baitzaizkigu nabarmen. Lehenengo eta behin, protagonista dugu. Pertsonaia hau tipo arrunta da, gaixorik dagoen funtzionarioa, hilketekin eta krimenekin inolako zerikusirik ez duen gizajo arrunta. Dibortziatu berria delarik depresioak jota dago, eta nahi gabe bera baino askoz handiagoa den trama batean sarturik ikusten du bere burua, bere anaia alprojaren erruagatik. Bere anaiaren desagertzea hasiko da ikertzen eta konturatuko da istorio horren atzean beste istorio baten misterioa gordeko balu bezala. Gauzak horrela, Espainiako Gerra Zibilaren osteko urteetan Nafarroako mugetan zaindari ibilitakoak, mugaren bestaldeko lurraldeak okupaturik zituzten naziak, iheslari juduak eta beste hainbat gauza korapilatuko dira istorio honetan hari desberdinetan irekitzen den argumentu konplexua sortuz, generoari dagokion moduan.

Jakina, honelako nobeletan ezin huts egin dezake femme fatale-aren presentziak, kasu honetan bere aitonaren istorio zahar baten atzetik dabilen neska ederra agertuko baita istorioaren hariak gehiago nahastuz. Eta ez dugu ahaztu behar honelako literaturan moralitatearen aldetik askotan azaltzen den zehaztugabetasuna. Ladron Arana idazle trebea da honelako istorioak idazteko, baina nobela beltzak irakurtzean askotan inpresioa geratzen zait argumentuan dirudien baino hutsune gehiago daudela. Nobelan dena berez eta ezinbestez gertatu behar dela irudikatu behar da, kasualitatearen itxurapean agertzen den idazlearen esku jainkotiarrari leku askorik utzi gabe. Baina nobela honen argumentua abiatzen hasten da protagonistak inolako logikarik ez duen gezur bat esaten diolako poliziari. Edo beste era batez esanda, gezur horrek logika edukiko luke baldin-eta pertsonaiak geroko gertakarien berri izango balu, hau da idazleak beste jakingo balu.

Sinesgarritasunaren aldetik badaezpadakoa dirudien hasierako mugimendu horri kasu handirik egiten ez bazaio eta irakurlea proposatzen zaion jolasean sartuz gero, nobela dibertigarria gertatuko zaio.

Azken kritikak

Ohe hotzak
Jon Ariza de Miguel

Edorta Jimenez

Ohe hotzak
Jon Ariza de Miguel

Javier Rojo

Mr. Señora
Oier Guillan

Amaia Alvarez Uria

Alde erantzira nabil
Ekhine Eizagirre

Iker Zaldua

Fotogramak
Goiatz Labandibar

Estibalitz Ezkerra

Elurte amaiezina
Agustin Fernandez Paz

Javier Rojo

Alde erantzira nabil
Ekhine Eizagirre

Igor Estankona

Txanton Garrote agertokitik jaitsi zen eguna
Iñigo Aranbarri

Aritz Galarraga

Argia
Peru Magdalena

Javier Rojo

Txillardegiren borroka abertzalea
Pako Sudupe

Alex Gurrutxaga

Munstro abertzalea
Ignazio Aiestaran

Aritz Galarraga

Elur bustia
Pello Lizarralde

Iratxe Esparza

Txistu eta biok
Juan Luis Zabala

Javier Rojo

Mr. Señora
Oier Guillan

Iraitz Urkulo

Artxiboa

Uztaila 2016

Ekaina 2016

Maiatza 2016

Apirila 2016

Martxoa 2016

Otsaila 2016

Urtarrila 2016

Abendua 2015

Azaroa 2015

Urria 2015

Iraila 2015

Abuztua 2015

Hedabideak