kritiken hemeroteka

6.498 kritika

Azken kritikak

« | »

Zer barkaturik ez / Alberto Ladron Arana / Elkar, 2011

Literatura beltza Javier Rojo / El Correo, 2011-09-17

Alberto Ladron Arana nobela beltzaren inguruetan ibiltzen da bere idazlanak egiten dituenean. Zer barkaturik ez izeneko liburu honetan ere esan daiteke literatura beltzaren generoaren zordun dela, argumentuan honelako literaturan agertu ohi diren topikoak, literatura-mota hori zehazteko eta bereizteko balio duten ohiko ezaugarriak agertzen baitzaizkigu nabarmen. Lehenengo eta behin, protagonista dugu. Pertsonaia hau tipo arrunta da, gaixorik dagoen funtzionarioa, hilketekin eta krimenekin inolako zerikusirik ez duen gizajo arrunta. Dibortziatu berria delarik depresioak jota dago, eta nahi gabe bera baino askoz handiagoa den trama batean sarturik ikusten du bere burua, bere anaia alprojaren erruagatik. Bere anaiaren desagertzea hasiko da ikertzen eta konturatuko da istorio horren atzean beste istorio baten misterioa gordeko balu bezala. Gauzak horrela, Espainiako Gerra Zibilaren osteko urteetan Nafarroako mugetan zaindari ibilitakoak, mugaren bestaldeko lurraldeak okupaturik zituzten naziak, iheslari juduak eta beste hainbat gauza korapilatuko dira istorio honetan hari desberdinetan irekitzen den argumentu konplexua sortuz, generoari dagokion moduan.

Jakina, honelako nobeletan ezin huts egin dezake femme fatale-aren presentziak, kasu honetan bere aitonaren istorio zahar baten atzetik dabilen neska ederra agertuko baita istorioaren hariak gehiago nahastuz. Eta ez dugu ahaztu behar honelako literaturan moralitatearen aldetik askotan azaltzen den zehaztugabetasuna. Ladron Arana idazle trebea da honelako istorioak idazteko, baina nobela beltzak irakurtzean askotan inpresioa geratzen zait argumentuan dirudien baino hutsune gehiago daudela. Nobelan dena berez eta ezinbestez gertatu behar dela irudikatu behar da, kasualitatearen itxurapean agertzen den idazlearen esku jainkotiarrari leku askorik utzi gabe. Baina nobela honen argumentua abiatzen hasten da protagonistak inolako logikarik ez duen gezur bat esaten diolako poliziari. Edo beste era batez esanda, gezur horrek logika edukiko luke baldin-eta pertsonaiak geroko gertakarien berri izango balu, hau da idazleak beste jakingo balu.

Sinesgarritasunaren aldetik badaezpadakoa dirudien hasierako mugimendu horri kasu handirik egiten ez bazaio eta irakurlea proposatzen zaion jolasean sartuz gero, nobela dibertigarria gertatuko zaio.

Azken kritikak

Gidariaren okerra
Gotzon Barandiaran

Iraitz Urkulo

Sumisioa
Michel Houellebecq

Hasier Rekondo

Egiaren egarriz
Henriette Aire

Aritz Galarraga

Beltzaren koloreak
Jon Alonso

Javier Rojo

Zu
Anjel Lertxundi

Txema Arinas

Ezpainak arrainak bezala
Karlos Gorrindo

Igor Elordui

Hiri hondakin solidoak
Jon Alonso

Alex Gurrutxaga

Baionak ez daki
Bea Salaberri

Estibalitz Ezkerra

Babeserako kopia
Goizalde Landabaso

Igor Estankona

Zu
Anjel Lertxundi

Hasier Rekondo

X hil da
Alaine Agirre

Amaia Alvarez Uria

Mundua betetzen zenuten
Tere Irastortza

Javier Rojo

Lapur banden etika ala politika
Joseba Sarrionandia

Mikel Asurmendi

Ilunpeen bihotzean
Joseph Conrad

Saioa Ruiz Gonzalez

Artxiboa

Otsaila 2016

Urtarrila 2016

Abendua 2015

Azaroa 2015

Urria 2015

Iraila 2015

Abuztua 2015

Uztaila 2015

Ekaina 2015

Maiatza 2015

Apirila 2015

Martxoa 2015

Hedabideak