kritiken hemeroteka

6.392 kritika

Azken kritikak

« | »

Zer barkaturik ez / Alberto Ladron Arana / Elkar, 2011

Literatura beltza Javier Rojo / El Correo, 2011-09-17

Alberto Ladron Arana nobela beltzaren inguruetan ibiltzen da bere idazlanak egiten dituenean. Zer barkaturik ez izeneko liburu honetan ere esan daiteke literatura beltzaren generoaren zordun dela, argumentuan honelako literaturan agertu ohi diren topikoak, literatura-mota hori zehazteko eta bereizteko balio duten ohiko ezaugarriak agertzen baitzaizkigu nabarmen. Lehenengo eta behin, protagonista dugu. Pertsonaia hau tipo arrunta da, gaixorik dagoen funtzionarioa, hilketekin eta krimenekin inolako zerikusirik ez duen gizajo arrunta. Dibortziatu berria delarik depresioak jota dago, eta nahi gabe bera baino askoz handiagoa den trama batean sarturik ikusten du bere burua, bere anaia alprojaren erruagatik. Bere anaiaren desagertzea hasiko da ikertzen eta konturatuko da istorio horren atzean beste istorio baten misterioa gordeko balu bezala. Gauzak horrela, Espainiako Gerra Zibilaren osteko urteetan Nafarroako mugetan zaindari ibilitakoak, mugaren bestaldeko lurraldeak okupaturik zituzten naziak, iheslari juduak eta beste hainbat gauza korapilatuko dira istorio honetan hari desberdinetan irekitzen den argumentu konplexua sortuz, generoari dagokion moduan.

Jakina, honelako nobeletan ezin huts egin dezake femme fatale-aren presentziak, kasu honetan bere aitonaren istorio zahar baten atzetik dabilen neska ederra agertuko baita istorioaren hariak gehiago nahastuz. Eta ez dugu ahaztu behar honelako literaturan moralitatearen aldetik askotan azaltzen den zehaztugabetasuna. Ladron Arana idazle trebea da honelako istorioak idazteko, baina nobela beltzak irakurtzean askotan inpresioa geratzen zait argumentuan dirudien baino hutsune gehiago daudela. Nobelan dena berez eta ezinbestez gertatu behar dela irudikatu behar da, kasualitatearen itxurapean agertzen den idazlearen esku jainkotiarrari leku askorik utzi gabe. Baina nobela honen argumentua abiatzen hasten da protagonistak inolako logikarik ez duen gezur bat esaten diolako poliziari. Edo beste era batez esanda, gezur horrek logika edukiko luke baldin-eta pertsonaiak geroko gertakarien berri izango balu, hau da idazleak beste jakingo balu.

Sinesgarritasunaren aldetik badaezpadakoa dirudien hasierako mugimendu horri kasu handirik egiten ez bazaio eta irakurlea proposatzen zaion jolasean sartuz gero, nobela dibertigarria gertatuko zaio.

Azken kritikak

Perlak, kolpeak, musuak, traizioak
Joxemari Iturralde

Javier Rojo

Ukabilak eta loreak
Julen Belamuno

Mikel Asurmendi

Koldar hutsa zara
Aritz Gorrotxategi

Mikel Asurmendi

Txanpaina, mesedez
Oier Santos

Javier Rojo

Back to Leizarraga
Kepa Altonaga

Mikel Asurmendi

Denbora bere lekura
Gerardo Markuleta

Mikel Asurmendi

Ordaina
Philip K. Dick

Javier Rojo

Lorea Gernika, andrazko bat
Koldo Izagirre

Mikel Asurmendi

Literatura hiztegi tekniko laburra
Karlos Linazasoro

Jose Luis Padron

Maleta
Sergei Dovlatov

Javier Rojo

Atertu arte itxaron
Katixa Agirre

Amaia Alvarez Uria

Hemen naiz, ez gelditzeko baina
Markel Ormazabal

Saioa Ruiz Gonzalez

Bihotzero
Maider Agirre

Danele Sarriugarte

Koldar hutsa zara
Aritz Gorrotxategi

Ibon Egaña

Artxiboa

Abuztua 2015

Uztaila 2015

Ekaina 2015

Maiatza 2015

Apirila 2015

Martxoa 2015

Otsaila 2015

Urtarrila 2015

Abendua 2014

Azaroa 2014

Urria 2014

Iraila 2014

Hedabideak